Malgranda gefrato

Antaŭparolo

Sube vi povas legi Esperantan tradukon faritan de Edmund Grimley Evans de la anglalingva romano Little Brother verkita de Cory Doctorow. La traduko, same kiel la originalo, estas disponigata kun la rajtigilo 3.0 de Krea Komunaĵo, Atribuite-Nekomerce-Samkondiĉe (CC BY-NC-SA).

La rajtigilo: https://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/3.0/deed.eo
La originala verko: http://craphound.com/littlebrother
La Esperanta traduko: https://rano.org/frateto/

La lingvaĵon de la traduko vi povas agordi laŭ viaj preferoj!

Se vi nenion ŝanĝos, vi vidos tekston redaktitan jene: ri anstataŭ tradiciaj li kaj ŝi; patriĉo, gepatro kaj patrino anstataŭ patro kaj patrino; simile ĉe kelkaj aliaj radikoj; sed sioro anstataŭ sinjoro kaj sinjorino; kaj la vortoj bubo kaj reĝo uziĝas seksneŭtrale. Tiu lingvaĵo estas kompromiso inter la deziro trakti ĉiujn homojn egale sen diferencigo laŭ sekso, inkluzive sekse neduumajn homojn, kaj la deziro gardi lingvon kiel eble plej similan al la tradicia lingvo.

Tamen, se vi preferas alian lingvaĵon, kaj se la javskribaĵo bone funkcias por vi, vi povas aperigi la suban formularon, elekti viajn preferatajn pronomojn kaj seksrilatajn vortojn, kaj registri vian agordaĵon en la komputilo, kiun vi uzas. Per unu butono vi povas elekti lingvaĵon tre similan al la tradicia, kun li kaj ŝi.


Montri formularon.

Kaŝi formularon.

Elektu unu el la proponitaj agordaĵoj, sube, aŭ tajpu en la formularon kaj elektu “Apliki” aŭ “Registri valorojn”.

sekso iĉa
menciinde
sekso iĉa
nemenciinde
ĉiaj
seksoj
sekso ina
nemenciinde
sekso ina
menciinde
li/ri/ŝi
geavoj
gebuboj
geedzoj
gefratoj
geknaboj
gepatroj
gereĝoj
gesinjoroj


Proponitaj agordaĵoj:

Ĉapitro 1

Mi estas lernanto en la lasta jaro de la lernejo César Chávez en la sunplena Misia Distrikto de San-Francisko, kaj pro tio mi estas unu el la plej observataj homoj en la mondo. Mia nomo estas Marcus Yallow, sed kiam komenciĝis ĉi tiu rakonto, mi nomiĝis w1n5t0n. Prononcata kiel “Winston”.

Ne prononcata kiel “Vavo-unu-no-kvin-to-nul-no” – escepte se oni estas senkomprena disciplina oficisto, kiu tiel postrestas la progreson, ke ri ankoraŭ nomas Interreton “la informa superŝoseo”.

Mi konas ĝuste tian senkomprenan homon, kaj ria nomo estas Fred Benson, unu el la tri viclernejestroj de César Chávez. Kiel homo ri rangas kiel suĉanta brustovundo. Tamen, se oni devas havi provoson, prefere estu senkomprenulo ol lertegulo.

“Marcus Yallow”, ri diris per la laŭtparoliloj unu vendredan matenon. La laŭtparolila sistemo jam ne estas tre bona, sed kiam oni kombinas ĝin kun la kutima vortglutado de Benson, oni ricevas ion, kio pli sonas kiel ies luktoj digesti malbonan buriton ol lerneja anonco. Sed homoj povas bone rekoni la proprajn nomojn en sonkonfuzo – ĝi estas kapablo, kiu kontribuas al transvivado.

Mi kaptis mian sakon kaj fermis mian tekokomputilon je tri kvaronoj – mi ne volis fuŝi miajn elŝutojn – kaj pretiĝis por tio, kio nepre sekvos.

“Prezentu vin en la administra oficejo, tuj.”

Mia instruistino pri Sociaj Studoj, sioro Gálvez, rulis al mi la okulojn, kaj mi rulis la okulojn reen al ri. La Ĉefo ĉiam batadis sur min, nur ĉar mi trairas lernejajn fajromurojn kiel malsekan papertukon, trompas la paŝadrekonilojn, kaj fritas la denuncoblatojn, per kiuj ili spionas nin. Gálvez estas bonulo, tamen, kaj neniam kondamnas min pro tio (speciale kiam mi helpas rin uzi sian TTT-poŝtilon por paroli kun sia fratiĉo, kiu deĵoras en Irako).

Mia kamarado Darryl frapetis mian pugon, dum mi preterpaŝis. Mi konas rin, de kiam ni ankoraŭ portis vindaĵojn kaj eskapadis el la infanejo, kaj dum la tuta intertempo mi en- kaj el-kaĉigadis rin. Levante la brakojn super la kapo kiel venkinta boksisto, mi eliris el Sociaj Studoj kaj ekfaris la arestitomarŝon ĝis la oficejo.

Mi estis duonvoje, kiam mia telefono eksonis. Jen alia kontraŭregulaĵo – telefonoj estas muy prohibido (tre malpermesite) en César Chávez – sed kial tio estu por mi baro? Mi flankensaltis en la necesejon kaj fermis min en la meza ĉelo (la plej fora estas ĉiam la plej fia ĉelo, ĉar tiom da homoj alcelas ĝin, esperante eskapi la odoraĉon kaj la naŭzon – la sagaca mono kaj bona higieno celas la mezan). Mi kontrolis la telefonon: mia hejma komputilo ĵus sendis al ĝi retmesaĝon por informi, ke aperis io nova ĉe Haraĵuku-Frenezumo, kiu fakte estas la plej bona ludo iam inventita.

Mi ridetis. Pasigi vendredon en lernejo estas ĉiuokaze la aĉ’, do mi ĝojis pro la preteksto por eskapi.

Mi pasumis la ceteron de la vojo ĝis la oficejo de Benson kaj afable svingis al ri la manon, enpaŝante.

“Ho, jen Vavo-unu-no-kvin-to-nul-no”, ri diris. Fredrick Benson – numero de Socia Sekureco: 545-03-2343, naskiĝdato: 15-a de aŭgusto 1962, naskiĝa nomo de la patrino: Di Bona, hejmurbo: Petaluma – estas multe pli alta ol mi. Mi subkreskis apenaŭ 170 centimetrojn, dum ri altas pli ol 200, kaj riaj studentaj korbopilkadaj tagoj sufiĉe forpasis, por ke riaj brustomuskoloj estu ŝanĝiĝintaj en pendemajn iĉo-mamojn, ĝene evidentajn tra riaj senpagaj retfirmaaj tenisĉemizoj. Ri ĉiam aspektas, kvazaŭ ri tuj korboĵetos onian kapon, kaj ri ege ŝatas laŭtigi la voĉon por drama efekto. Ambaŭ trukoj ekperdas la efikecon post ripeta aplikado.

“Mi pardonpetas, sed ne”, mi diris. “Mi neniam aŭdis pri tiu via R2D2-persono.”

“W1n5t0n”, ri diris, literumante denove. Ri duonfermis al mi la okulojn kaj atendis, ke mi velku. Ĝi estis ja mia konilo, kompreneble, kaj estis jam de jaroj. Ĝi estis la nomo, kiun mi uzis, kiam mi afiŝis en bultenejoj, kie mi kontribuis en la kampo de aplikata sekurecesplorado. Vi scias ja: kiel ŝteliri el la lernejo kaj malŝalti la gardiston-spurilon en sia telefono. Sed ri ne sciis, ke tio estas mia konilo. Tion sciis nur eta nombro da homoj, kaj tiujn mi fidis ĝis la fino de la mondo.

“Ne, tio ne vekas iun memoron”, mi diris. Mi faris kelkajn grandiozajn aferojn ĉirkaŭ la lernejo, uzante tiun konilon – mi tre fieris pri mia laboro pri mortigiloj de denuncetikedoj – kaj se ri povus fari ligon inter la du identecoj, mi sidus en kaĉo. Neniu en la lernejo iam nomis min w1n5t0n aŭ eĉ Winston. Eĉ ne miaj kamaradoj. Mi estis Marcus aŭ nenio.

Benson subsidiĝis malantaŭ sia skribotablo kaj nervoze frapadis per sia diplomiĝa ringo sur la tablomato. Ri faris tion ĉiam, kiam aferoj iris malbone por ri. Pokeristoj nomas tiajn aferojn “sciigilo”: io, kio sciigas, kio okazas en la kapo de alia ludanto. Mi konis la sciigilojn de Benson parkere, antaŭen kaj malantaŭen.

“Marcus, mi esperas, ke vi komprenas, kiel serioza estas la afero.”

“Mi komprenos, tuj kiam vi klarigos, pri kiu afero temas, sioro.” Mi ĉiam diras al aŭtoritatuloj “sioro”, kiam mi friponas al ili. Jen mia propra sciigilo.

Ri balancis al mi la kapon kaj rigardis suben; jen alia sciigilo: post sekundo, ri ekkrios al mi. “Aŭskultu, bubeto! Jam tempas, ke vi alfrontu la fakton, ke ni scias pri tio, kion vi faradas, kaj ke ni ne indulgos pri ĝi. Vi bonŝancos, se vi ne estos elĵetita antaŭ la fino de ĉi tiu interparolo. Ĉu vi volas abiturientiĝi?”

Sioro Benson, vi ankoraŭ ne klarigis, kio estas la problemo …”

Ri batis la manon sur la tablon, relevis ĝin, kaj direktis fingron al mi. “La problemo, sioro Yallow, estas, ke vi partoprenis en krima konspiro subfosi la sekurecsistemojn de la lernejo, kaj vi provizis viajn kunlernantojn per sekureco-kontraŭrimedoj. Vi scias, ke ni elpelis Graciella Uriarte en la pasinta semajno, ĉar ri uzis unu el viaj aparatoj.” Uriarte fifamiĝis. Ri aĉetis radioĵamilon de drogilvendejo apud la BART-trajnstacio de Strato 16, kaj ĝi alarmis la kontraŭrimedojn en la enirejo de la lernejo. Ne mia faro, sed mi kunsentis kun ri.

“Kaj vi kredas, ke mi estas implikita en tio?”

“Ni havas fidindajn informojn, kiuj indikas, ke vi estas w1n5t0n” – denove ri literumis ĝin, kaj mi komencis demandi min, ĉu ri ne rimarkis, ke la 1 estis I kaj la 5 estis S. “Ni scias, ke ĉi tiu w1n5t0n-persono respondecas pri la ŝtelo de la normigitaj testoj en la pasinta jaro.” Tio fakte ne estis mi, sed ĝi estis bela virtuozaĵo, kaj estis iel flate aŭdi ĝin atribuata al mi. “Kaj tial estas punebla per pluraj jaroj en malliberejo, se vi ne helpos min.”

“Vi havas “fidindajn informojn”? Mi ŝatus vidi ilin.”

Ri rigardis al mi minace. “Via sinteno ne helpos vin.”

“Se ekzistas atestaĵoj, sioro, mi pensas, ke vi alvoku la policon kaj transdonu ilin. Ĝi sonas kiel tre serioza afero. Mi ne volus bari la vojon al laŭregula esplorado fare de la ĝuste rajtigitaj aŭtoritatoj.”

“Vi volas, ke mi alvoku la policon.”

“Kaj miajn gepatrojn, mi pensas. Tio estus plej konvena.”

Ni rigardis unu la alian super la skribotablo. Evidente ri atendis, ke mi enĵetos la kartojn, tuj kiam ri faligos sur min la bombon. Mi ne enĵetas la kartojn. Mi havas trukon por venki en fiksrigardado kontraŭ homoj kiel Benson. Mi rigardas al punkto iom maldekstre de la kapo de la homo, kaj mi pensas pri la tekstoj de malnovaj irlandaj kantoj, la speco kun tricent strofoj. Tio aspektigas min perfekte trankvila kaj senzorga.

Kaj flugil’ sur la bird’, kaj la bird’ sur la ov’, kaj la ov’ en la nest’, kaj la nest’ sur foli’, kaj foli’ sur branĉet’, kaj branĉet’ sur la branĉ’, kaj la branĉ’ sur branĉeg’, kaj branĉeg’ en la arb’, kaj la arb’ en la marĉ’ – la marĉo en la valo-ho! He ho, la bela marĉo, sube en la valo-ho …

“Vi povas reiri al via klaso nun”, ri diris. “Mi alvokos vin, kiam la polico estos preta paroli kun vi.”

“Ĉu vi vokos la policon nun?”

“La procedo por alvoki la policon estas komplika. Mi esperis, ke ni povos solvi ĉi tion juste kaj rapide. Tamen, ĉar vi insistas …”

“Mi povas atendi, dum vi alvokas, jen ĉio”, mi diris. “Al mi ne gravas.”

Ri frapetis denove per la ringo, kaj mi tenis min preta por la eksplodo.

Iru!ri kriegis. “Foriru damne el mia oficejo, vi fiaĉa …”

Mi foriris, tenante mian mienon neŭtrala. Ri ne vokos la policon. Se ri havus sufiĉajn atestaĵojn por iri al la polico, ri vokus ilin unue. Ri malamegis min. Mi divenis, ke ri aŭdis iun nekontrolitan klaĉon kaj esperis blufe timigi min, ke mi konfirmu ĝin.

Mi marŝis vigle laŭ la koridoro, tenante mian paŝadon egala kaj regula por la paŝadrekoniloj. Tiujn oni instalis antaŭ nur unu jaro, kaj mi amis ilin pro ilia pura idioteco. Antaŭe, ni havis vizaĝrekonilojn, kiuj superrigardis preskaŭ ĉiun publikan spacon en la lernejo, sed tribunalo dekretis, ke tio estas kontraŭkonstitucia. Do Benson kaj multaj aliaj paranojaj lernejadministrantoj elspezis niajn librodolarojn por tiuj idiotaj kameraoj, kiuj devus rekoni la paŝmanierojn de diversaj homoj. Jes, kredu.

Mi reatingis la klasĉambron kaj residiĝis, dum sioro Gálvez varme resalutis min. Mi malpakis la komputilon, donitan al mi de la lernejo, kaj reŝaltis min en klasĉambran agordon. La LernoTekoj estis la plej denuncema teknologio el ĉio, registrante ĉiun klavopremon, gvatante la tutan rettrafikon pri suspektindaj ŝlosilvortoj, nombrante ĉiun musklakon, kontrolante ĉiun paseman penson, kiun oni elsendas per la reto. Ni ricevis ilin en la antaŭa jaro, kaj daŭris nur kelkajn monatojn, ĝis la brilo forfrotiĝis. Kiam la homoj ekkomprenis, ke tiuj “senpagaj” tekokomputiloj laboras por la ĉefo – kaj cetere montris senfinan paradon da ofendaj reklamoj – ili subite sentiĝis tre peze kaj maloportune.

Enrompi la LernoTekon estis facile. La enrompilo troviĝis en la reto ene de unu monato post la apero de la maŝinoj, kaj ĝi funkciis tute senpene: simple elŝuti DVD-bildon, surdiskigi ĝin, ŝovi ĝin en la LernoTekon, kaj restartigi ĝin, tenante aron da diversaj klavoj samtempe. La DVD faras ĉion alian, instalante en la komputilo tutan aron da kaŝitaj programoj, kiuj restos kaŝitaj, eĉ kiam la Eduka Direktoraro plenumas sian ĉiutagan deforan kontrolon pri la stato de la komputiloj. De tempo al tempo mi devis ricevi aktualigon de la programaro por ĉirkaŭiri la plej novajn kontrolojn de la Direktoraro, sed tio estis malgranda prezo por ricevi iom da regado super la komputilo.

Mi startigis IMParanoid, la sekretan tujmesaĝilon, kiun mi uzis, kiam mi volis senprotokole diskuti meze de leciono. Darryl jam estis konektita.

> La ludo ekiras! Io granda okazas ĉe Haraĵuku-Frenezumo, ulo. Ĉu vi kunvenas?

> Abso. Lute. Ne. Se mi kaptiĝos forkurinte trian fojon, mi estos elpelita. Vi scias tion, homo. Ni iru post la lernejo.

> Vi havos tagmanĝon kaj poste studohalon, ĉu ne? Jen du horoj. Sufiĉe da tempo por postkuri ĉi tiun indikon kaj reveni, antaŭ ol iu rimarkos nian foreston. Mi elvokos la tutan teamon.

Haraĵuku-Frenezumo estas la plej bona ludo iam kreita. Mi scias, ke mi jam diris tion, sed ĝi estas ripetinda. Ĝi estas LAR, Ludo de Alternativa Realo, kaj la rakonto estas, ke bando da laŭmodaj japanaj dekkelkjaruloj malkovris miraklan sanigan gemon ĉe la templo en Haraĵuku, kiu estas la loko, en kiu laŭmodaj japanaj dekkelkjaruloj inventis ĉiun gravan subkulturon de la pasintaj dek jaroj. Ili estas ĉasataj de malbonaj monaĥoj, Jakuza (la japana mafio), eksterteranoj, impostinspektistoj, gepatroj, kaj perfida artefarita intelekto. Oni ellasas al la ludantoj koditajn mesaĝojn, kiujn ni devas malkodi kaj uzi por spuri indikojn, kiuj kondukas al pliaj koditaj mesaĝoj kaj pliaj indikoj.

Imagu la plej bonan posttagmezon, kiun vi iam ajn pasigis, esplorante la stratojn de urbo, rigardante la strangulojn, la amuzajn afiŝetojn, la stratfrenezulojn, kaj ekscentrajn vendejojn. Aldonu nun objektoĉason, kiu postulas, ke vi esploru frenezajn malnovajn filmojn kaj kantojn kaj junulan kulturon de ĉirkaŭ la mondo kaj tra la tempo kaj spaco. Kaj ĝi estas konkurso, en kiu la venkanta kvarpersona teamo ricevos ĉefpremion de dek tagoj en Tokio, ripozante sur la ponto de Haraĵuku, gikumante en Akihabara, portante hejmen tiom da Astro-Boy-varoj, kiom oni volas. Escepte ke ri nomiĝas “Ferbraka Atomo” en Japanio.

Jen Haraĵuku-Frenezumo, kaj solvinte unu aŭ du enigmojn, vi neniam devojiĝos.

> Ne, homo, simple ne. NE. Eĉ ne petu.

> Mi bezonas vin, D. Vi estas mia plej bona teamano. Mi ĵuras, ke mi el- kaj en-kondukos nin, tiel ke neniu scios. Vi scias, ke mi povas, ĉu ne?

> Mi scias, ke vi povas

> Do vi kunvenas?

> Ne, damne

> Venu, Darryl. Vi ne iros al la mortolito, bedaŭrante, ke vi ne pasigis pli da memstudaj horoj en la lernejo

> Mi ankaŭ ne iros al la mortolito, bedaŭrante, ke mi ne pasigis pli da tempo per LAR-oj

> Jes, sed ĉu vi ne pensas, ke vi eble iros al la mortolito, bedaŭrante, ke vi ne pasigis pli da tempo kun Vanessa Pak?

Van estis teamano. Ri apartenis al privata knabina lernejo en la Orienta Golfo, sed mi sciis, ke ri forkuros por plenumi la mision kun mi. Darryl estas enamiĝinta al ri jam de jaroj – eĉ antaŭ ol pubereco provizis rin per multaj mirindaj naturdonoj. Darryl enamiĝis al ria menso. Vere kompatinde.

> Vi fi

> Vi venas?

Ri rigardis min kaj kapneis. Kaj poste ri kapjesis. Mi okulsignis al ri kaj eklaboris, kontaktante la ceterajn teamanojn.

* * *

Mi ne ĉiam fervoris pri LAR-oj. Mi havas malluman sekreton: iam mi estis VARL-isto. VARL-ado estas Viv-Aktora Rol-Ludado, kaj ĝi estas proksimume tia, kiel ĝi sonas: ĉirkaŭkurado en kostumoj, amuzaj parolmanieroj, ŝajnigi esti superspiono aŭ vampiro aŭ mezepoka kavaliro. Ĝi similas al Flago-Kaptado en monstrokostumo, kun iom da Dramo-Klubo aldonita, kaj la plej bonaj ludoj estis tiuj, kiujn ni faris en skoltotendaroj ekster la urbo en Sonoma aŭ sur la Duoninsulo. Tiuj tritagaj epopeoj povis iom ĥaosiĝi, kun tuttagaj marŝoj, heroaj bataloj per glavoj el ŝaŭmplasto kaj bambuo, sorĉado per ĵeto de fabosako, samtempe kriante “Fajrobulo!”, kaj tiel plu. Bona amuziĝo, kvankam iomete freneza. Certe ne tiel gika kiel paroladi pri la planoj de sia elfo, sidante ĉirkaŭ tablo ŝarĝita per trinkaĵskatoloj kaj farbitaj statuetoj, kaj korpe pli aktiva ol mus-komatiĝi antaŭ multludista enreta ludo, sola en la hejmo.

Kio enkaĉigis min, estis la etaj ludoj en la hoteloj. Ĉiufoje, kiam sciencfikcia kongreso venis al la urbo, iu VARL-isto persvadis la organizantojn permesi al ni gvidi du seshorajn ludetojn dum la kongreso, profitante ilian luon de la spaco. Aro da entuziasmaj buboj ĉirkaŭkurantaj en kostumoj donis koloron al la evento, kaj ni kaptis la okazon por amuziĝi inter homoj socie eĉ pli deviaj ol ni.

La problemo pri hoteloj estas, ke ili enhavas ankaŭ multajn neludistojn, kaj ne nur sciencfikciulojn. Normalajn homojn. El ŝtatoj kun multaj vokaloj. Kiuj ferias.

Kaj kelkfoje tiuj homoj miskomprenas la naturon de ludo.

Ni forlasu la temon, ĉu bone?

* * *

La leciono finiĝos post dek minutoj, kaj tio ne lasis al mi multe da tempo por pretiĝi. En unua loko de la tagordo estis tiuj ĝenaj paŝadrekoniloj. Kiel mi diris, ili komenciĝis kiel vizaĝrekoniloj, sed tiujn oni dekretis kontraŭkonstituciaj. Laŭ mia scio, neniu tribunalo determinis, ĉu la paŝadrekoniloj estas pli laŭleĝaj, sed ĝis tio estos decidita, ni devos vivi kun ili.

“Paŝado” estas simple la maniero, en kiu oni iras. Homoj povas bone rekoni paŝadon: kiam vi la sekvan fojon tendumos, rigardu la moviĝadon de la poŝlampo, kiam amiko alvenas defore. Probable vi sukcesos identigi rin nur per la moviĝado de la lumo, la karakteriza maniero, en kiu ĝi saltetas supren kaj suben, kiu diras al nia simiocerbo, ke jen homo, kiu proksimiĝas.

Paŝadrekona programo registras vian moviĝadon, provas eltondi vin el la bildoj kiel silueton, kaj poste serĉas la silueton en datenaro por eltrovi, ĉu ĝi scias, kiu vi estas. Ĝi estas biometria identigilo, kiel fingrospuro aŭ retinobildo, sed ĝi havas multe pli da “kolizioj” ol tiuj aliaj. Biometria “kolizio” okazas, kiam la mezuroj kongruas al pli ol unu homo. Nur vi havas vian fingrospuron, sed vi havas la saman paŝadon kiel multaj aliaj homoj.

Ne precize saman, kompreneble. Via persona, per milimetroj mezurata paŝado estas via, kaj nur via. La problemo estas, ke via per milimetroj mezurata paŝado varias laŭ tio, kiom laca vi estas, el kio la planko estas farita, ĉu vi vundetis la maleolon korbopilkante, kaj ĉu vi ŝanĝis la ŝuojn lastatempe. Do la sistemo kvazaŭ malprecizigas vian profilon, serĉante homojn, kiuj marŝas iom simile kiel vi.

Multaj homoj marŝas iom simile kiel vi. Plie, estas facile ne marŝi iom simile kiel vi: simple forigu unu ŝuon. Kompreneble, tiel vi ĉiam marŝos kiel vi-sen-unu-ŝuo, do la kameraoj fine komprenos, ke tio ankoraŭ estas vi. Jen kial mi preferas injekti iom da hazardo en miajn atakojn kontraŭ paŝadrekonado: mi metas manplenon da ŝtonetoj en ĉiun ŝuon. Malmultekoste kaj efike, kaj neniuj du paŝoj estas egalaj. Krome oni ricevas survoje bonegan refleksologian piedmasaĝon. (Mi ŝercas. Refleksologio estas science proksimume tiel utila kiel paŝadrekonado.)

Antaŭe la kameraoj alarmis ĉiufoje, kiam nerekonata homo paŝis sur la terpecon.

Tio ne funkciis.

La alarmo eksonis ĉiujn dek minutojn. Kiam poŝtisto venis. Kiam gepatro vizitis. Kiam la terenistoj eklaboris por ripari la korbopilkan ludejon. Kiam lernejano aperis kun novaj ŝuoj.

Do nun ĝi nur provas kontroli, kiu estas kie, kaj kiam. Se iu eliras per la lerneja pordego dum la lecionotempo, ria paŝado estas kontrolata por vidi, ĉu ĝi iel-tiel kongruas kun la paŝado de iu lernejano, kaj se jes, ul-ul-ul-ul-ul, ĝi sonigas la alarmon!

César Chávez estas ĉirkaŭata de gruzaj piedvojoj. Mi ŝatas gardi du manplenojn da ŝtonetoj en mia librujo por okazo de bezono. Mi silente transdonis al Darryl dek aŭ dek kvin akrajn fiuletojn, kaj ni ambaŭ ŝarĝis la ŝuojn.

La leciono tuj finiĝos – kaj mi rememoris, ke mi ankoraŭ ne kontrolis la retpaĝojn de Haraĵuku-Frenezumo por ekscii, kie estas la sekva indiko! Mi estis iom tro hiperkoncentrita pri la eskapo, kaj mi ne zorgis eltrovi, kien ni eskapos.

Mi turnis min al mia LernoTeko kaj tuŝis la klavaron. La TTT-legilo, kiun ni uzadis, venis kun la komputilo. Ĝi estis ĉirkaŭŝlosita spiona versio de Internet Explorer, la mikrosofta paneema fekaĵo, kiun neniu aĝanta malpli ol 40 uzas memvole.

Mi havis kopion de Firefox en la USB-disko enkonstruita en mia brakhorloĝo, sed tio ne sufiĉis: la LernoTeko funkciis per Vindozo VistaPorLernejoj, antikva mastrumilo farita por doni al lernejadministrantoj la iluzion, ke ili regas la programaron, kiun la lernantoj povas ruli.

Sed VistaPorLernejoj estas sia propra plej granda malamiko. Estas multaj programoj, kiujn uzantoj ne povu malŝalti – registriloj de klavopremoj, cenzuriloj – kaj tiuj programoj ruliĝas en speciala reĝimo, kiu igas ilin nevideblaj por la sistemo. Vi ne povas malfunkciigi ilin, ĉar vi eĉ ne povas vidi, ke ili funkcias.

Ĉiu programo, kies nomo komenciĝas per $SYS$ estas nevidebla por la mastrumilo. Ĝi ne montriĝas en listoj de la diskenhavo, nek en la procezregilo. Do mia kopio de Firefox nomiĝis $SYS$Firefox – kaj kiam mi lanĉis ĝin, ĝi iĝis nevidebla por Vindozo, kaj tiel nevidebla por la retspioniloj.

Mi havis nun sendependan TTT-legilon; mi bezonis sendependan retkonekton. La lerneja reto registris ĉiun paketon, kiu pasis tra la sistemo, kio estis malbona afero, se oni planis krozi al la retpaĝoj de Haraĵuku-Frenezumo por iom da eksterprograma amuziĝo.

La solvo estas ruzaĵo nomata TOR (“The Onion Router”), “La Cepo-Enkursigilo”. Cepo-enkursigilo estas komputilo, kiu akceptas petojn pri retpaĝoj kaj plusendas ilin al aliaj cepo-enkursigiloj, kaj pluen al aliaj cepo-enkursigiloj, ĝis fine unu el ili decidas preni la paĝon kaj resendi ĝin tra ĉiuj tavoloj de la cepo, ĝis ĝi atingas la petinton. La trafiko al la cepo-enkursigiloj estas ĉifrita, do la lernejo ne povas vidi, kion oni petas, kaj la tavoloj de la cepo ne scias, por kiu ili laboras. Troviĝas milionoj da nodoj – la programo estis starigita de la usona oficejo por mararmea esplorado por helpi siajn homojn eviti cenzurilojn en landoj kiel Sirio kaj Ĉinio, kio signifas, ke ĝi estas perfekte kreita por funkcii en la medio de normala usona mezlernejo.

TOR funkcias, ĉar la lernejo havas finian nigran liston de malpermesitaj adresoj, kiujn ni ne rajtas viziti, kaj la adresoj de la nodoj konstante ŝanĝiĝas – la lernejo neniel povus sekvi ĉiujn. Kune, Firefox kaj TOR igas min la nevidebla homo, nepenetrebla por la spionado de la Eduka Direktoraro, libera por konsulti la retpaĝojn de Haraĵuku-Frenezumo kaj ekscii, kio okazas.

Kaj jen ĝi, nova indiko. Kiel ĉiuj indikoj ĉe Haraĵuku-Frenezumo, ĝi havis fizikan, retan, kaj mensan partojn. La reta parto estis enigmo, kiun oni devas solvi, kiu necesigas, ke oni esploru la respondojn al aro da obskuraj demandoj. Ĉi tiu aro inkluzivis plurajn demandojn pri la intrigoj de doĝinŝi – bildrakontoj faritaj de fanatikuloj pri mangao, japanaj bildrakontoj. Ili povas esti tiel grandaj kiel la oficialaj bildrakontoj, kiuj inspiras ilin, sed ili estas multe pli strangaj, kun miksitaj intrigoj kaj kelkfoje tre frenezaj kantoj kaj agadoj. Ankaŭ multaj amrakontoj, kompreneble. Ĉiuj ŝatas vidi siajn plej ŝatatajn bildkarakterojn interamiĝi.

Mi devus solvi tiujn enigmojn poste, kiam mi venos hejmen. Estas plej facile solvi ilin kun la tuta teamo, elŝutante megabajtojn da doĝinŝi-dosieroj kaj traserĉante ilin pri respondoj al la enigmoj.

Mi ĵus kopiis ĉiujn indikojn, kiam la sonoriloj eksonis, kaj ni komencis nian eskapon. Mi diskrete ŝutis la gruzon en la flankojn de miaj mallongaj botoj – ĝismaleolaj botoj de Blundstone, el Aŭstralio, bonegaj por kurado kaj grimpado, kaj la manko de laĉoj igas ilin oportunaj por rapida forprenado kaj remetado ĉe la senfinaj metaldetektiloj, kiuj troviĝas nun ĉie.

Ni devis eviti ankaŭ fizikan observadon, kompreneble, sed tio iĝas pli facila ĉiufoje, kiam oni aldonas novan tavolon da spionado – la teknikaĵoj donas al nia amata instruistaro tute falsan senton de sekureco. Ni surfis la homamason laŭ la koridoroj, direktante nin al mia plej ŝatata flankelirejo. Ni estis duonvoje, kiam Darryl siblis: “Fek! Mi forgesis, ke mi havas bibliotekan libron en mia sako.”

“Vi blagas min”, mi diris, kaj tiris rin en la sekvan necesejon, kiun ni preterpasis. Bibliotekaj libroj estas malbona afero. Ĉiu el ili havas rofidon – radio-frekvencan identigan etikedon – gluitan al la bindaĵo, kiu ebligas al la bibliotekisto prunti la librojn, svingante ilin super legilo, kaj ebligas al biblioteka breto informi, ĉu iuj el la libroj sur ĝi estas mislokitaj.

Sed ĝi ankaŭ ebligas al la lernejo spuri, kie oni estas la tutan tempon. Jen alia leĝluko: la tribunaloj ne permesus al la lernejoj spuri nin per rofidoj, sed ili povis spuri bibliotekajn librojn, kaj uzi la lernejajn registrojn por informiĝi, kiu plej verŝajne portas kiun bibliotekan libron.

Mi havis Faraday-saketon en mia sako – tio estas saketo subŝtofita per maŝo el kupraj dratoj, kiuj efike blokas radian energion, silentigante rofidojn. Sed la saketoj estis faritaj por senfortigi identigajn kartojn kaj sendricevilojn por pagendaj stratoj, ne librojn kiel …

Enkonduko al fiziko?” mi ĝemis. La libro grandis kiel vortaro.

Ĉapitro 2

“Mi pripensas studi fizikon, kiam mi iros al Berklio”, diris Darryl. Ria paĉjo instruis en la Universitato de Kalifornio en Berklio, kio signifis, ke ri ricevos senpagan instruadon, kiam ri iros tien. Kaj en la domo de Darryl neniam estis demando pri tio, ĉu ri iros.

“Bele, sed ĉu vi ne povus esplori pri ĝi per la reto?”

“Mia paĉjo diris, ke mi legu ĝin. Cetere, mi ne planis fari krimojn hodiaŭ.”

“Malviziti la lernejon ne estas krimo. Ĝi estas malobeo. Jen tute alia afero.”

“Kion ni faros, Marcus?”

“Nu, mi ne povas kaŝi ĝin, do mi devos rosti ĝin.” Mortigi rofidojn estas malluma arto. Neniu komercisto volas, ke malicaj klientoj povu promeni tra vendejo kaj postlasi aron da sencerbigitaj varoj, al kiuj mankas la nevideblaj strikodoj, do la fabrikantoj rifuzis difini “mortigan signalon”, kiun oni povus sendi al rofido por malŝalti ĝin. Per la ĝusta skatolo eblas reprogrami rofidon, sed mi malamas fari tion al biblioteka libro. Tio ne estas precize la sama afero kiel elŝiri paĝojn el libro, sed ja estas malbone, ĉar libron kun reprogramita rofido ne eblas surbretigi, kaj ne eblas retrovi ĝin. Ĝi iĝas nadlo en fojnostako.

Tio lasis al mi nur unu eblon: rosti la aĵon. Laŭvorte. Tridek sekundoj en mikroonda forno detruas pli-malpli ĉiun rofidon en la merkato. Kaj ĉar la rofido tute ne respondos, kiam D redonos ĝin al la biblioteko, oni simple presos novan por ĝi kaj reprogramos ĝin per la katalogaj informoj de la libro, kaj ĝi venos pura kaj bonorda reen sur sian breton.

Ni bezonis nur mikroondan fornon.

“Atendu ankoraŭ du minutojn, kaj la salono de la instruistoj estos malplena”, mi diris.

Darryl rekaptis sian libron kaj direktis sin al la pordo. “Forgesu pri ĝi. Neniel. Mi iras al la leciono.”

Mi hokis rian kubuton kaj retiris rin. “Atendu, D. Trankviliĝu. Ĉio pasos glate.”

“La salono de la instruistoj? Eble vi ne aŭskultis, Marcus. Se mi kaptiĝos ankoraŭ nur unufoje, mi estos elpelita. Ĉu vi aŭdis? Elpelita.

“Vi ne kaptiĝos”, mi diris. Ĝuste en la salono oni ne trovos instruiston post ĉi tiu lernohoro. “Ni eniru per la malantaŭa vojo.” La salono havis kuirejeton ĉe unu flanko, kun propra pordo por instruistoj, kiuj volis nur rapide ensalti por fari tason da kafo. La mikroonda forno – kiu ĉiam odoraĉis je pufmaizo kaj disverŝita supo – troviĝis tie, super la eta fridujo.

Darryl ĝemis. Mi pensis rapide. “Vidu, la sonorilo jam sonis. Se vi irus nun al la studohalo, vi ricevus malfruoslipon. Pli bone estas tute ne aperi nun. Mi povas enfiltriĝi kaj elfiltriĝi ĉe iu ajn ĉambro en ĉi tiu lernejo, D. Vi vidis min fari tion. Mi gardos vin sekura, amiko.”

Ri ĝemis denove. Jen unu el la sciigiloj de Darryl: kiam ri komencas ĝemi, ri pretas konsenti.

“Ni iru”, mi diris, kaj ni ekiris.

Ĉio funkcis perfekte. Ni ĉirkaŭiris la klasĉambrojn, sekvis la malantaŭan ŝtuparon en la subteran etaĝon, kaj venis supren laŭ la antaŭa ŝtuparo tuj antaŭ la salono de la instruistoj. Neniu sono venis tra la pordo, do mi mallaŭte turnis la manilon kaj entiris Darryl post mi, antaŭ ol silente fermi la pordon.

La libro apenaŭ povis iri en la mikroondan fornon, kiu aspektis eĉ malpli higiene, ol la lastan fojon, kiam mi venis ĉi tien por uzi ĝin. Mi diligente volvis ĝin en papertukojn antaŭ ol kuŝigi ĝin. “Oj, instruistoj estas porkoj”, mi siblis. Darryl, blankvizaĝa kaj ŝtreĉita, diris nenion.

La rofido mortis en pluveto da fajreroj, kio estis vere bela (kvankam neniel tiel bela kiel la spektaklo, kiam oni mikroondumas frostigitan vinberon, kion oni devas vidi por kredi).

Kaj nun ni devis elfiltriĝi de la lerneja tereno en perfekta anonimeco kaj plenumi nian eskapon.

Darryl malfermis la pordon kaj komencis eliri, kun mi tuj malantaŭ ri. Post sekundo, ri staris sur miaj piedfingroj, kun la kubutoj ŝovitaj en mian bruston, paŝante malantaŭen en la ŝrankograndan kuirejon, el kiu ni ĵus eliris.

“Reen”, ri flustris urĝe. “Rapide – jen Charles!”

Charles Walker kaj mi ne estas kamaradoj. Ni estas en la sama jaro, kaj ni konas nin reciproke tiel longe, kiel mi konas Darryl, sed jen la fino de la simileco. Charles estis ĉiam granda por sia aĝo, kaj nun, kiam ri piedpilkas kaj steroidumas, ri estas eĉ pli granda. Ri havas malfacilaĵojn regi sian koleron – mi perdis laktodenton pro ri, kiam ni aĝis naŭ – kaj ri sukcesis eviti problemojn koncerne tiujn malfacilaĵojn per tio, ke ri iĝis la plej aktiva denuncanto de la lernejo.

Jen malbona kombinaĵo: tiraneto, kiu ankaŭ denuncas, kaj tre plezuras iri al la instruistoj kun informoj pri ĉiaj trovitaj malobeoj. Benson amis Charles. Charles ŝatis komprenigi, ke ri suferas iun nespecifitan vezikan problemon, kiu donis al ri pretan pretekston por ŝteliri tra la koridoroj de César Chávez, serĉante homojn por denunci ilin.

La lastan fojon, kiam Charles akiris damaĝajn informojn pri mi, la fino de la afero estis, ke mi rezignis pri VARL-ado. Mi tute ne intencis denove kaptiĝi pro ri.

“Kion ri faras?”

Ri venas ĉi tien, jen kion ri faras”, diris Darryl. Ri tremadis.

“Do bone”, mi diris. “Venis la tempo por krizokazaj kontraŭrimedoj.” Mi elprenis mian telefonon. Mi planis ĉi tion de longe. Charles neniam kaptos min denove. Mi retmesaĝis mian hejman servilon, kaj ĝi ekfunkciis.

Post kelkaj sekundoj la telefono de Charles spektakle freneziĝis. Mi sendigis al ĝi dekmilojn da samtempaj vokoj kaj tekstmesaĝoj, kun la rezulto, ke ĉiu pepo kaj sonoro, kiun ĝi havis, eksonis kaj plusonadis. La atako realiĝis per robotreto, kaj mi hontetis pri tio, sed ĝi servis al bona celo.

Robotretoj estas la loko, en kiu infektitaj komputiloj pasigas sian postvivon. Kiam vi estas viktimo de vermo aŭ viruso, via komputilo sendas mesaĝon al kanalo en IRC – interretaj babilkanaloj. Tiu mesaĝo informas la robotmastron – tiu, kiu elsendis la vermon – ke la komputiloj estas pretaj sekvi riajn ordonojn. Robotretoj estas supere potencaj, ĉar ili povas konsisti el miloj, eĉ centmiloj da komputiloj, dissemitaj tra Interreto – rapidaj hejmaj komputiloj konektitaj al sukaj rapidaj retservoj. Tiuj komputiloj normale laboras por siaj posedantoj, sed kiam la robotmastro alvokas ilin, ili leviĝas kiel zombioj por obei rin.

Troviĝas tiom da infektitaj komputiloj en Interreto, ke la prezo por lui robotreton dum unu-du horoj kolapsis. Plej ofte tiuj aferoj laboras por spamistoj kiel malmultekostaj, malcentraj spamrobotoj, kiuj plenigas ĉies poŝtfakojn per reklamoj por erektigaj piloloj aŭ novaj virusoj, kiuj povas infekti vin kaj rekrutigi ankaŭ vian komputilon al la robotreto.

Mi ĵus luis dek sekundojn da tempo en tri mil komputiloj kaj lasis ĉiun el ili sendi tekstmesaĝon aŭ interretan telefonvokon al la telefono de Charles, kies numeron mi prenis de glunoteto sur la skribotablo de Benson dum iu malbonsorta vizito al ties oficejo.

Ne necesas diri, ke la telefono de Charles ne estis ekipita por pritrakti tion. Unue, la tekstmesaĝoj plenigis la memoron de ria telefono, tiel ke ĝi ne plu povis plenumi la rutinajn operaciojn necesajn por administri la sonorilon kaj registri la falsajn revoknumerojn de ĉiuj envenantaj vokoj. (Ĉu vi sciis, ke estas tre facile falsi la revoknumeron de telefonvoko? Ekzistas ĉirkaŭ kvindek manieroj por fari tion: simple guglu pri tio.)

Charles fiksrigardis la aparaton, konsternite, kaj pikis al ĝi furioze, kun la dikaj brovoj nodiĝantaj kaj tordiĝantaj, dum ri luktis kun la demonoj, kiuj ekposedis rian plej personan aparaton. La plano funkciis ĝis tiam, sed ri ne faris tion, kion ri devus fari – ri devus foriri por serĉi lokon por sidiĝi kaj cerbumi, kiel refunkciigi sian telefonon.

Darryl skuis mian ŝultron, kaj mi fortiris la okulon de la fendo ĉe la pordo.

“Kion ri faras?” flustris Darryl.

“Mi detruis rian telefonon, sed ri nur fiksrigardas ĝin anstataŭ plu iri.” Ne estos facile restartigi ĝin. Kiam la memoro estos tute plena, ĝi malfacile povos legi la programon, kiun ĝi bezonas por forviŝi la falsajn mesaĝojn – kaj ne estis amasforviŝilo por tekstmesaĝoj en ria telefono, do ri devos permane forviŝi ĉiun el la miloj da mesaĝoj.

Darryl forŝovis min kaj premis sian okulon al la pordorando. Post momento, riaj ŝultroj ekskuiĝis. Mi ektimis, pensante, ke ri panikiĝas, sed kiam ri retiriĝis, mi vidis, ke ri ridas tiel forte, ke larmoj fluas sur riaj vangoj.

“Gálvez ĵus ege skoldis rin, ĉar ri estis en la koridoro dum la lecionotempo, kaj ĉar ri tenis sian telefonon – vi devus vidi, kiel ri atakis rin. Gálvez vere ĝuis tion.”

Ni premis la manojn, solene, kaj ŝteliris reen laŭ la koridoro, suben laŭ la ŝtuparo, ĉirkaŭ la malantaŭo, tra la pordo, preter la barilo, kaj eksteren en la gloran sunlumon de posttagmezo en la Misia Distrikto. Valencia Strato neniam aspektis tiel bele. Mi rigardis mian horloĝon kaj krietis.

“Ni moviĝu! La resto de la bando renkontos nin ĉe la kablobusoj post dudek minutoj!”

* * *

Van ekvidis nin unue. Ri igis sin nerimarkebla en grupo da koreaj turistoj, kio estas unu el riaj plej ŝatataj manieroj kamufli sin, kiam ri forkuras de la lernejo. Ekde la lanĉo de la telefonblogo pri lernejevitantoj, nia mondo estas plena de spionemaj butikistoj kaj hipokritaj bonfaruloj, kiuj akceptas la taskon foti nin kaj meti la fotojn en la reton, kie lernejadministrantoj povas trastudi ilin.

Ri elvenis el la amaso kaj saltetis al ni. Darryl estas obsedita pri ri de ĉiam, kaj Van estas sufiĉe dolĉa por ŝajnigi, ke ri ne scias. Ri brakumis min kaj transiris al Darryl, donante al ri rapidan fratinecan kison sur la vangon, kiu ruĝigis rin ĝis la orelpintoj.

Tiu duopo estis stranga paro: Darryl estas iomete peza, kvankam ri portas ĝin bone, kaj ri havas rozecan haŭton, kiu ruĝiĝas ĉe la vangoj, kiam ri kuras aŭ ekscitiĝas. Ri povas kreskigi barbon, de kiam ni aĝis 14, sed, dankinde, ri komencis razadi sin post mallonga periodo, kiun nia bando nomas “la linkolnaj jaroj”. Kaj ri estas alta. Tre, tre alta. Alta kiel korbopilkisto.

Dume, Van altas duonkapon malpli ol mi, kaj estas maldika, kun rektaj nigraj haroj, kiujn ri portas en bizaraj, komplikaj plektaĵoj, pri kiuj ri esploras en la reto. Ri havas belan kuprokoloran haŭton kaj nigrajn okulojn, kaj ri ŝatas vitrajn ringojn, grandajn kiel rafanoj, kiuj klikas kaj klakas, kiam ri dancas.

“Kie estas Jolu?” ri diris.

“Kiel vi, Van?” demandis Darryl per strangolata voĉo. Ri ĉiam postkuris la konversacion je unu paŝo, kiam temas pri Van.

“Mi fartas bonege, D. Kiel fartas ĉiu via eta afero?” Ho, ri estis malbonega persono. Darryl preskaŭ svenis.

Jolu savis rin de socia malhonoro, aperante ĝuste tiam, en supergranda leda bazpilka jako, laŭmodaj sportoŝuoj, kaj retodorsa kaskedo, kiu reklamis nian plej ŝatatan meksikan maskitan luktiston, El Santo Junior. Jolu estas José Luis Torrez, la lasta membro de nia kvaropo. Ri apartenis al striktega katolika lernejo en Ekstera Riĉmondo, do ne estis facile por ri eskapi. Sed ri ĉiam sukcesis: neniu elfiltriĝis kiel nia Jolu. Ri ŝatis sian jakon, ĉar ĝi pendis malalte – kio estis laŭmoda en partoj de la urbo – kaj kovris rian tutan katoliklernejan rubaĵon, kiu estis kvazaŭ celtabulo por la spionemaj idiotoj, kiuj havis la telefonblogon pri lernejevitantoj legosignita en siaj telefonoj.

“Kiuj pretas ekiri?” mi demandis, kiam ni ĉiuj jam salutis. Mi eltiris mian telefonon kaj montris al ili la mapon, kiun mi elŝutis al ĝi, dum ni veturis tien per BART. “Laŭ miaj kalkuloj, ni devas reiri supren al Nikko, poste unu blokon preter ĝi ĝis O’Farrell, poste maldekstren al Van-Ness-Avenuo. Ie tie ni devus trovi la sendratan signalon.”

Van grimacis. “Tio estas malbela parto de la Fileo.” Pri tio mi ne povis disputi. Tiu parto de San-Francisko estas unu el la strangaj lokoj: se oni alvenas per la ĉefpordo de la hotelo Hilton, ĉio estas turistaĵoj, kiel la finstacio de la kablobusoj kaj familiaj restoracioj. Se oni trairas al la alia flanko, oni estas en la Fileo, kie koncentriĝas ĉiu eluzita transvestita amoristo, ĝisosta prostituisto, siblanta drogvendisto kaj krakkokainmania senhejmulo de la urbo. Kion ili aĉetis kaj vendis, neniu el ni estis sufiĉe aĝa por konsumi (kvankam estis multaj amoristoj niaaĝaj, kiuj praktikis sian metion en la Fileo).

“Vidu la pozitivan flankon”, mi diris. “La sola tempo, en kiu oni volas promeni tie, estas dum plena taglumo. Neniu el la aliaj ludantoj proksimiĝos al ĝi ĝis morgaŭ, en plej bona okazo. Jen kion ni inter LAR-istoj nomas monstra malhandikapo.”

Jolu larĝe ridetis al mi. “Kiam vi priskribas ĝin tiel, ĝi ŝajnas bona afero”, ri diris.

“Pli bone ol manĝi uni-on”, mi diris.

“Ĉu ni parolos, aŭ ĉu ni venkos?” diris Van. Post mi, ri estis kun granda marĝeno la plej fervora ludanto de nia grupo. Ri prenis venkadon tre, tre serioze.

Ni ekiris, kvar bonaj amikoj, survoje por malĉifri indikon, gajni la ludon – kaj perdi ĉion, kio gravis al ni, por ĉiam.

* * *

La fizika parto de la hodiaŭa indiko estis aro da GPS-koordinatoj – estis apartaj koordinatoj por ĉiu el la grandaj urboj, kie oni ludis Haraĵuku-Frenezumon – kie ni trovos la signalon de sendrata interreta stacio. Tiu signalo estos intence ĵamata de alia, proksima stacio, kiu estas kaŝita, tiel ke ne eblas trovi ĝin per normalaj retsignaltroviloj – etaj brelokoj, kiuj informas onin, kiam oni sufiĉe proksimas al ies nefermita retstacio, senpage uzebla.

Ni devos spuri la lokon de la “kaŝita” retstacio, mezurante la forton de la “videbla”, trovante la lokon, kie ĝi estas plej mistere malforta. Tie ni trovos alian indikon – la lastan fojon ĝi estis en la taga specialaĵo de Anzu, la pompa suŝirestoracio en la hotelo Nikko en la Fileo. Nikko apartenis al JAL, la japana flugfirmao, unu el la sponsoroj de Haraĵuku-Frenezumo, kaj la dungitaro estis tre afabla al ni, kiam ni fine ĝisspuris la indikon. Ili donis al ni bovlojn da misoo kaj invitis nin provi uni-on, kiu estas suŝio farita el ekinoj, kun la kohero de tre mola fromaĝo kaj la odoro de tre mola hundofeko. Sed ĝi gustis ege bone. Laŭ la raporto de Darryl. Mi ne volis manĝi tiun aĉaĵon.

Mi ekkaptis la signalon de la retstacio per la trovilo de mia telefono ĉirkaŭ tri blokojn laŭ O’Farrell, tuj antaŭ Hyde Street, antaŭ dubinda “Azia Masaĝ-Salono” kun la pulsanta ruĝa vorto “FERMITA” en la fenestro. La nomo de la reto estis HaraĵukuF, do ni sciis, ke ni estas ĉe la ĝusta loko.

“Se ĝi estas en tiu domo, mi ne eniros”, diris Darryl.

“Ĉu ĉiu havas sian retsignaltrovilon?” mi diris.

Darryl kaj Van havis telefonojn kun enkonstruitaj troviloj, dum Jolu, tro laŭmoda por porti telefonon pli grandan ol sia etfingro, havis apartan etan direktan brelokon.

“Bone. Ni disiru por vidi, kion ni trovos. Ni serĉas subitan malfortiĝon de la signalo, kiu pli kaj pli evidentiĝas, ju pli oni iras laŭ ĝi.”

Mi faris unu paŝon malantaŭen kaj trovis min staranta sur ies piedfingroj. Ina voĉo diris “uf”, kaj mi fulme turniĝis, timante, ke iu kokainmania amoristo ponardos min, ĉar mi rompis rian kalkanumon.

Anstataŭe, mi frontis al alia junulo miaaĝa. Ri havis densan hararon frape rozkoloran kaj akran ronĝulan vizaĝon, kun grandaj okulvitroj, preskaŭ kiel protektaj okulvitroj por flugarmea piloto. Ri estis vestita per striita ŝtrumpopantalono sub nigra avinjorobo, kun multaj etaj japanaj dekora-ludiloj fiksitaj al ĝi per fiboloj: anime-karakteroj, malnovaj mondaj gvidantoj, emblemoj de eksterlandaj senalkoholaĵoj.

Ri levis fotilon kaj ekfotis min kaj mian teamon.

“Ridetu”, ri diris. “Vi aperas en la denuncokanalo.”

“En neniu okazo”, mi diris. “Vi ne farus …”

“Mi ja faros”, ri diris. “Mi sendos ĉi tiun foton al la telefonblogo pri lernejevitantoj post tridek sekundoj, se vi kvar ne retiriĝos de ĉi tiu indiko kaj lasos al mi kaj miaj amikoj ĝisspuri ĝin. Vi povos reveni post unu horo, kaj ĉio apartenos al vi. Mi pensas, ke tio estas pli ol justa.”

Mi rigardis malantaŭ ri kaj rimarkis tri aliajn knabinojn simile vestitajn – unu kun bluaj haroj, unu kun verdaj, kaj unu kun purpuraj. “Kio estas vi? Ĉu la Glacibombona Taĉmento?”

“Ni estas la teamo, kiu draŝos la pugon de via teamo en Haraĵuku-Frenezumo”, ri diris. “Kaj mi estas tiu, kiu post unu sekundo alŝutos vian foton kaj faligos vin en tioman kaĉon …”

Ĉe mia dorso mi sentis Van ekpaŝi antaŭen. Ria knabina lernejo fifamis pro interbatiĝoj, kaj mi estis preskaŭ certa, ke ri pretis pugni tiun knabinon.

Tiam la mondo ŝanĝiĝis por ĉiam.

Ni sentis ĝin unue, tiun naŭzan ekskuon de la cemento sub la piedoj, kiun ĉiu kaliforniano konas instinkte: tertremo. Mia unua inklino, kiel ĉiam, estis forkuri: “se minacas vin danĝer’, kuru ronde sen esper’”. Tamen, fakte ni jam troviĝis en la plej sekura loko, kiun ni povus atingi: ne en konstruaĵo, kiu povus enfali sur nin, nek meze de la strato, kie pecoj de falanta kornico povus frakasi niajn kapojn.

Tertremoj estas tremige silentaj – en la komenco, almenaŭ – sed ĉi tio ne estis silenta. Ĝi estis laŭta, nekredebla muĝo, pli laŭta ol ĉio, kion mi jam aŭdis. La sono estis tiel impona, ke ĝi premis min sur la genuojn, kaj mi ne trovis min sola tiel. Darryl tiris ĉe mia brako kaj montris super la konstruaĵoj, kaj tiam ni ekvidis ĝin: grandega nigra nubo leviĝis de nordoriente, de la direkto de la Golfo.

Aŭdiĝis dua murmurego, kaj la fumnubo disvastiĝis en tiu etendiĝanta nigra formo, kiun ni ĉiuj konas de filmoj jam de la infanaĝo. Iu ĵus eksplodigis ion, grandskale.

Venis pliaj murmuregoj kaj pliaj tremoj. Kapoj aperis en fenestroj laŭlonge de la strato. Ni ĉiuj silente rigardis la fungoforman nubon.

Tiam ekis la sirenoj.

Mi jam aŭdis tiajn sirenojn – oni provas la civildefendajn sirenojn marde je tagmezo. Sed mi aŭdis ilin eksoni neplanite nur en malnovaj militfilmoj kaj en komputilaj ludoj – la speco, en kiu iu bombardas iun de supre. Aerataksirenoj. La uuuuu-sono sentigis ĉion malpli reala.

“Iru tuj al ŝirmejoj.” Ĝi similis al la voĉo de Dio, aŭdiĝante el ĉiuj direktoj samtempe. Laŭtparoliloj troviĝis sur iuj el la dratfostoj, kion mi neniam rimarkis antaŭe, kaj ĉiuj ŝaltiĝis samtempe.

“Iru tuj al ŝirmejoj.” Ŝirmejoj? Ni rigardis nin, konfuzite. Kiuj ŝirmejoj? La nubo leviĝis konstante, disvastiĝante. Ĉu ĝi estas nuklea? Ĉu ni spiras nun la lastan fojon?

La knabino kun la rozkoloraj haroj kaptis siajn amikojn, kaj ili kuregis suben, reen al la BART-trajnstacio kaj la subo de la montetoj.

“IRU TUJ AL ŜIRMEJOJ.” Aŭdiĝis nun kriado, kaj multe da ĉirkaŭkurado. Turistoj – oni ĉiam povas rekoni la turistojn; ili estas tiuj, kiuj kredas, ke KALIFORNIO = VARMA kaj pasigas siajn san-franciskajn feriojn frostante en mallongaj pantalonoj kaj T-ĉemizoj – diskuris en ĉiuj direktoj.

“Ni ekiru!” kriegis Darryl en mia orelo, apenaŭ aŭdeble super la kriĉado de la sirenoj, al kiuj aliĝis ankaŭ tradiciaj policaj sirenoj. Deko da SFPD-aŭtoj preterveturis, kriĉante.

“IRU TUJ AL ŜIRMEJOJ.”

“Suben al la BART-stacio”, mi kriegis. Miaj amikoj kapjesis. Ni kunpremiĝis kaj komencis rapide alvali.

Ĉapitro 3

Ni preterpasis multe da homoj en la strato survoje al la BART-stacio de Powell Street. Ili kuris aŭ marŝis, blankvizaĝaj kaj silentaj, aŭ kriantaj kaj panikaj. Senhejmuloj kaŭris ĉe pordoj kaj rigardis ĉion, dum alta nigrahaŭta transvestita amoristo kriegis pri io al du junaj iĉoj kun lipharoj.

Ju pli ni proksimiĝis al la BART-stacio, des pli la korpoj kunpremiĝis. Kiam ni atingis la ŝtuparon suben en la stacion, jam estis svarmosceno, grandega homamaso, kiu provis premi sin laŭ mallarĝa ŝtuparo. Mi havis la vizaĝon premita en ies dorson, kaj iu alia estis premita en mian dorson.

Darryl estis ankoraŭ apud mi – ri estis tiel granda, ke estis malfacile ŝovi rin – kaj Jolu estis tuj malantaŭ ri, kvazaŭ tenante rian talion. Mi ekvidis Vanessa en distanco de kelkaj metroj, ĉirkaŭita de aliaj homoj.

“Fikiĝu!” mi aŭdis Van krii malantaŭ mi. “Perversiulo! Lasu la manojn for de mi!”

Pene mi turniĝis reen kontraŭ la amaso kaj vidis Van rigardi naŭzate al pliaĝulo kun bela kompleto, kiu kvazaŭ ridetaĉis al ri. Ri fosis en sia saketo, kaj mi sciis, por kio ri fosas.

“Ne piprumu rin!” mi kriis super la bruo. “Vi trafus nin ĉiujn.”

Aŭdinte la vorton “piprumu”, la ulo aspektis timigite kaj kvazaŭ forfandiĝis, kvankam la homamaso daŭre puŝadis rin antaŭen. Antaŭ mi, mi vidis iun, mezaĝan inon en hipia robo, ŝanceliĝi kaj fali. Ri kriis, kiam ri falis, kaj mi vidis rin barakti por restariĝi, sed ri ne povis; la premo de la homamaso estis tro forta. Kiam mi proksimiĝis al ri, mi kliniĝis por helpi rin stariĝi, kaj mi preskaŭ estis faligita sur rin. Fine mi devis paŝi sur ria ventro, kiam la amaso plupuŝis min super ri, sed mi ne pensas, ke ri sentis ion tiam.

Mi tiom timis, kiel neniam antaŭe. Oni kriadis nun ĉie, kaj estis pli da korpoj sur la planko, kaj la premo de malantaŭe persistis kiel buldozo. Mi ne povis fari pli ol resti sur la piedoj.

Ni estis en la halo, kie troviĝis la turnokrucoj. Apenaŭ estis pli bone tie – la fermita spaco reeĥis la ĉirkaŭajn voĉojn en muĝon, kiu resonigis mian kapon, kaj la odoro kaj la sento de tiom da korpoj sentigis al mi klostrofobion, kiun mi neniam antaŭe konis.

Homoj ankoraŭ premiĝis suben laŭ la ŝtuparo, kaj pliaj homoj kunpremiĝis tra la turnokrucoj kaj laŭ la rulŝtuparoj al la kajoj, sed estis klare al mi, ke tio ne finiĝos bone.

“Ĉu ni provu niajn ŝancojn supre?” mi diris al Darryl

“Jes, damne”, ri diris. “Ĉi tio estas diablaĵo.”

Mi rigardis al Vanessa – neniel ri povus aŭdi min. Mi sukcesis elpoŝigi mian telefonon kaj sendis tekstmesaĝon al ri.

> Ni eliras de ĉi tie

Mi vidis rin eksenti la vibradon de sia telefono, rigardi suben al ĝi kaj poste reen al mi kaj vigle kapjesi. Darryl, dume, klarigis al Jolu.

Kio estas la plano?” Darryl kriis en mian orelon.

“Ni devos reiri!” mi rekriis, montrante al la senkompata amaso da premantaj korpoj.

“Neeble!” ri diris.

“Iĝos des pli neeble, ju pli ni atendos!”

Ri levis la ŝultrojn. Van trabaraktis ĝis mi kaj ekkaptis mian brakon. Mi kaptis Darryl, kaj Darryl kaptis Jolu per la alia mano, kaj ni ekpuŝis nin antaŭen.

Ne estis facile. Ni moviĝis ĉirkaŭ dek centimetrojn en minuto, komence, kaj eĉ pli malrapidiĝis, kiam ni atingis la ŝtuparon. Kaj la homoj, kiujn ni preterpasis, ne tre kontentis pri tio, ke ni flankenŝovas ilin. Pluraj homoj blasfemis al ni, kaj unu iĉo aspektis, kvazaŭ ri pugnus min, se ri kapablus liberigi la brakojn. Ni preterpasis ankoraŭ tri homojn, kiuj kuŝis dispremite, sed mi neniel povus helpi ilin. En tiu momento mi ne plu pensis pri helpado. Mi pensis nur pri trovado de spaceto antaŭ ni, en kiun ni povus moviĝi, pri la forta tirado de Darryl ĉe mia brako, kaj pri mia rigida tenego al Van malantaŭ mi.

Ni elpafiĝis kiel ĉampankorkoj post unu eterno, palpebrumante en la griza fumeca lumo. La aerataksirenoj ankoraŭ bruegis, kaj la sono de la sirenoj de la krizveturiloj, dum ili vetkuris laŭ Market Street, estis eĉ pli laŭta. Preskaŭ neniu troviĝis nun sur la stratoj – nur la homoj, kiuj klopodis senespere subteriĝi. Multaj ploradis. Mi ekvidis aron da neokupitaj benkoj – kiujn normale okupis malpuraj drinkuloj – kaj fingromontris al ili.

Ni direktiĝis al ili. La sirenoj kaj la fumo igis nin mallevi la kapojn kaj levi la ŝultrojn. Kiam ni atingis la benkojn, Darryl kolapsis vizaĝ-al-tere.

Ni ĉiuj kriegis, kaj Vanessa kaptis rin kaj turnis rin. La flankon de ria ĉemizo kovris ruĝa makulo, kiu disvastiĝis. Vanessa tiris la ĉemizon supren kaj malkaŝis longan, profundan tranĉon en ria diketa flanko.

“Iu ponardis rin, diable, en la homamaso”, diris Jolu, kun la manoj pugniĝantaj. “Damne, tio estas fia.”

Darryl ĝemis kaj rigardis al ni, poste al sia flanko, kaj tiam ri suspiris, kaj ria kapo refalis.

Vanessa forigis sian drelikan jakon kaj fortiris la kotonan kapuĉan puloveron, kiun ri portis sube. Ri buligis ĝin kaj premis ĝin al la flanko de Darryl. “Prenu rian kapon”, ri diris al mi. “Tenu ĝin levita.” Al Jolu ri diris: “Levu riajn piedojn – faru rulon el via mantelo aŭ io.” Jolu moviĝis rapide. La patrino de Vanessa estas flegisto, kaj Van trejniĝis pri sukurado ĉiusomere en tendaro. Ri tre ŝatis vidi la homojn en filmoj fuŝi la sukuradon, kaj moki ilin. Mi tiel ĝojis havi rin kun ni.

Ni sidis tie dum longa tempo, tenante la puloveron al la flanko de Darryl. Ri konstante insistis, ke ri fartas bone, ke ni lasu rin stariĝi, kaj Van konstante diris al ri, ke ri fermu la faŭkon kaj kuŝu trankvile, aŭ ri piedbatos rian pugon.

“Ĉu ni telefonu por ambulanco?” diris Jolu.

Mi sentis min idioto. Mi fulme eltiris mian telefonon kaj klavis 911. La sono, kiun mi aŭdis, eĉ ne estis signalo de okupiteco – ĝi estis kvazaŭ dolorploreto de la telefonsistemo. Oni ne ricevas tiajn sonojn, se ne estas tri milionoj da homoj, kiuj samtempe alvokas la saman numeron. Kial oni bezonu robotretojn, kiam oni havas teroristojn?

“Kio pri Vikipedio?” diris Jolu.

“Sen telefono, sen datenoj”, mi diris.

“Kio pri tiuj?” diris Darryl, kaj montris al la strato. Mi rigardis tien, kien ri montris, pensante, ke mi vidos policanon aŭ savhelpiston, sed estis neniu.

“Jam bone, amiko, vi ripozu”, mi diris.

“Ne, idioto, kio pri tiuj, la policanoj en la aŭtoj? Tie!”

Ri pravis. Ĉiujn kvin sekundojn, policaŭto, ambulanco aŭ fajrokamiono preterrapidis. Ili povus venigi helpon. Tia idioto mi estis.

“Venu do”, mi diris. “Ni metu vin, kie oni vidos vin, kaj ni haltigu unu.”

Vanessa ne ŝatis la ideon, sed mi taksis, ke policano verŝajne ne haltus pro junulo, kiu svingas sian ĉapon en la strato, ne en tiu tago. Oni eble tamen haltus, se oni vidus Darryl tie sangi. Mi diskutis mallonge kun ri, kaj Darryl solvis la disputon per tio, ke ri tiris sin malfacile sur la piedojn kaj trenis sin malstabile en la direkto al Market Street.

La unua veturilo, kiu preterkriĉis – ambulanco – eĉ ne malrapidiĝis. Nek la policaŭto, kiu sekvis, nek la fajrokamiono, nek la sekvaj tri policaŭtoj. Darryl ne estis en bona stato – ria vizaĝo estis blanka, kaj ri anhelis. La pulovero de Van estis saturita per sango.

Mi tediĝis pri aŭtoj, kiuj nur preterveturis min. La sekvan fojon, kiam aŭto venis al ni laŭ Market Street, mi elpaŝis sur la straton, svingante la brakojn super la kapo, kriante “HALTU”. La aŭto abrupte haltis, jorante, kaj nur tiam mi rimarkis, ke ĝi ne estas policaŭto, nek ambulanco aŭ fajrokamiono.

Ĝi estis armeeca ĵipo, kiel kirasita Hummer, sed ĝi havis neniajn armeajn insignojn. La aŭto glitis al halto tuj antaŭ mi, kaj mi saltis malantaŭen, perdis la ekvilibron, kaj trovis min kuŝanta sur la tero. Mi sentis la pordojn malfermiĝi apud mi kaj ekvidis konfuzon da botoj moviĝantaj ĉirkaŭ mi. Mi rigardis supren kaj vidis aron da armeecaj homoj en supertutoj, kiuj tenis grandajn pezajn pafilojn kaj portis gasmaskojn kun kapuĉoj kaj malhelaj vizaĝplatoj.

Mi apenaŭ havis tempon por konstati tion, antaŭ ol tiuj pafiloj estis direktitaj al mi. Mi neniam antaŭe rigardis en la barelon de pafilo, sed ĉio, kion vi aŭdis pri la sperto, estas vera. Oni senmoviĝas, kie oni estas, la tempo haltas, kaj oni aŭdas sian koron batadi en la oreloj. Mi malfermis la buŝon, poste fermis ĝin, kaj tiam, tre malrapide, mi levis la manojn antaŭ mi.

La senvizaĝa, senokula armita homo super mi tenis la pafilon tre ebene. Mi eĉ ne spiris. Van kriadis ion, kaj Jolu kriis, kaj mi rigardis al ili dum sekundo, kaj ĝuste tiam iu metis krudan sakon sur mian kapon kaj striktigis ĝin ĉirkaŭ mian spirtubon, tiel rapide kaj tiel feroce, ke mi apenaŭ havis tempon por enspiri, antaŭ ol ĝi estis fiksita sur mi. Mi estis puŝita maldelikate, sed senpasie sur mian ventron, kaj io ĉirkaŭis dufoje miajn manradikojn kaj same striktiĝis – io, kio sentiĝis kiel pajlbrikiga drato kaj kruele mordis la karnon. Mi ekkriis, kaj mian voĉon dampis la sako.

Mi troviĝis nun en plena mallumo, kaj mi streĉis la orelojn por aŭdi, kio okazas al miaj amikoj. Mi aŭdis ilin krii tra la dampanta dreliko de la sako, kaj tiam mi estis senpersone tirata sur miajn piedojn per la manradikoj, kun la brakoj torditaj supren malantaŭ mi, la ŝultroj kriĉantaj.

Mi stumblis antaŭen, kaj jen mano puŝis mian kapon suben, kaj mi troviĝis en la veturilo. Pli da korpoj krude enŝoviĝis apud mi.

“Homoj?” mi kriis, kaj mi gajnis fortan baton sur la kapo pro mia peno. Mi aŭdis Jolu respondi, kaj tiam sentis la baton, kiun ankaŭ ri ricevis. Mia kapo sonoris kiel gongo.

“He!” mi diris al la soldatoj. “He, aŭskultu! Ni estas nur lernejanoj. Mi volis haltigi vin, ĉar mia amiko sangas. Iu ponardis rin.” Mi tute ne sciis, kiom el tio elvenis tra la dampanta sako. Mi plu parolis. “Aŭskultu – okazis ia miskompreno. Ni devas venigi mian amikon al malsanulejo …”

Denove io batiĝis kontraŭ mia kapo. Ĝi sentiĝis, kvazaŭ oni uzis klabon aŭ simile – ĝi estis pli forta bato, ol mi iam antaŭe ricevis sur la kapo. Miaj okuloj turniĝis en mia kapo kaj larmis, kaj mi laŭvorte ne povis spiri pro la doloro. Post momento mi rekaptis la spiron, sed mi ne diris ion. Mi jam lernis mian lecionon.

Kiuj estis tiuj klaŭnoj? Ili ne portis insignojn. Eble ili estis teroristoj! Antaŭe mi neniam vere kredis je teroristoj – mi volas diri, mi sciis abstrakte, ke troviĝas teroristoj ie en la mondo, sed ili ne signifis veran riskon por mi. Ekzistas milionoj da manieroj, en kiuj la mondo povas mortigi min – por komenci, eblas esti surveturita de ebriulo rapideganta laŭ Valencia Strato – kiuj estas nefinie pli probablaj kaj tujaj ol teroristoj. Teroristoj mortigas multe malpli da homoj ol faloj en banĉambroj kaj akcidentaj elektrokutoj. Zorgi pri ili ĉiam ŝajnis al mi proksimume tiel utile kiel zorgi pri morto pro fulmobato.

Sidante en la malantaŭo de tiu ĵipo, kun la kapo en sako, la manoj ligitaj malantaŭ mia dorso, skuiĝante tien kaj reen, dum ŝvelis la kontuzoj sur mia kapo, mi subite sentis terorismon kiel ion multe pli riskan.

La aŭto balanciĝis tien kaj reen kaj kliniĝis almonte. Mi konkludis, ke ni direktiĝis sur Nob-Monteton, kaj laŭ la angulo ŝajnis, ke ni sekvas unu el la pli krutaj vojoj – mi divenis, Powell Street.

Kaj jen ni malsupreniris same krute. Se mia mensa mapo pravis, ni direktiĝis al Fiŝkaptista Varfo. Eblas iri sur boaton tie, kaj forveturi. Tio kongruis kun la terorisma hipotezo. Sed kial, damne, teroristoj forkaptus aron da lernejanoj?

Ni svingiĝis al halto, ankoraŭ sur alvala deklivo. La motoro mortis, kaj la pordoj malfermiĝis. Iu eltiris min je la brakoj sur la straton, kaj poste ŝovis min, stumblige, laŭ pavimita vojo. Post kelkaj sekundoj mi faletis ĉe ŝtala ŝtuparo, batante la tibiojn. La manoj malantaŭe ekŝovis min denove. Mi iris supren laŭ la ŝtuparo, singarde, ne povante uzi la manojn. Mi atingis la trian ŝtupon kaj palpis pri la kvara, sed ĝi mankis. Denove mi preskaŭ falis, sed novaj manoj kaptis min de antaŭe kaj tiris min laŭ ŝtala planko, puŝis min sur la genuojn kaj ŝlosis miajn manojn al io malantaŭ mi.

Pli da moviĝado, kaj la sento de korpoj, kiuj kateniĝas apud mi. Ĝemoj kaj dampitaj sonoj. Ridado. Kaj poste longa, sentempa eterno en la dampita mallumo, spirante mian propran spiron, aŭdante mian spiradon en la oreloj.

* * *

Mi efektive sukcesis kvazaŭ endormiĝi tie, genuante kun apenaŭ funkcianta sangocirkulado en miaj kruroj kaj la kapo en drelika duonlumo. Mia korpo injektis jaran kvoton da adrenalino en mian sangon en 30 minutoj, kaj kvankam tiu kemiaĵo povas doni la forton por forlevi aŭtojn de siaj amatoj kaj transsalti altajn konstruaĵojn, la repago ĉiam estas fia.

Mi vekiĝis, kiam iu fortiris la sakon de mia kapo. Oni traktis min nek krude nek delikate – nur … senpersone. Kiel iu ĉe McDonald’s, kiu kunmetas hamburgerojn.

La lumo en la ĉambro estis tiel hela, ke mi devis kunpremi la okulojn, sed laŭgrade mi povis fende malfermeti ilin, poste duonmalfermi, kaj fine tute malfermi ilin kaj ĉirkaŭrigardi.

Ni ĉiuj troviĝis en la malantaŭo de kamiono, granda 18-rada. Mi povis vidi la rado-niĉojn en regulaj distancoj laŭ la flankoj. Sed la malantaŭo de ĉi tiu kamiono estis ŝanĝita en ian moveblan komandejon/kaptitejon. Ĉe la muroj estis ŝtalaj skribotabloj kun aroj da luksaj plataj ekranoj, kiuj leviĝis super ili sur pivotantaj brakoj, ebligante reloki ilin en nimbo ĉirkaŭ la uzanto. Antaŭ ĉiu skribotablo estis belega oficeja seĝo, festonita per turnobutonoj por alĝustigi ĉiun milimetron de la sidsurfaco, krom la alto, tango kaj joro.

Poste estis la kaptiteja parto – ĉe la antaŭo de la kamiono, plej fore de la pordoj, estis ŝtalaj reloj boltitaj al la flankoj de la veturilo, kaj ligitaj al tiuj ŝtalaj reloj estis la kaptitoj.

Mi tuj ekvidis Van kaj Jolu. Darryl eble estis inter la aliaj dek, katenitaj ĉi tie, sed ne eblis ekscii – multaj el ili kliniĝis antaŭen, blokante mian vidon. Odoraĉis je ŝvito kaj timo tie malantaŭe.

Vanessa rigardis min kaj mordis la lipon. Ri timis. Ankaŭ mi. Ankaŭ Jolu, kies okuloj ruliĝis freneze en la kavoj, montrante la blankon. Mi timis. Kaj cetere, mi devis pisi kiel kurĉevalo.

Mi ĉirkaŭrigardis por trovi niajn kaptintojn. Mi evitis rigardi ilin ĝis nun, same kiel oni ne rigardas en la mallumon de ŝranko, kie onia menso inventis koboldon. Oni ne volas scii, ĉu oni pravas.

Sed mi devis pli bone rigardi tiujn ĝenulojn, kiuj forkaptis nin. Se ili estis teroristoj, mi volis scii. Mi ne sciis, kiel aspektas teroristoj, kvankam televidprogramoj laŭeble konvinkis min, ke ili estas brunaj araboj kun grandaj barboj kaj trikitaj ĉapoj kaj malstriktaj kotonaj roboj pendantaj ĝis la maleoloj.

Tiel ne aspektis niaj kaptintoj. Ili povus esti huraistoj de la meztempa spektaklo dum Super Bowl. Ili aspektis usone en maniero, kiun mi ne povis precize difini. Bonaj makzelprofiloj, mallongaj, netaj harfasonoj, kiuj ne estis tute armeaj. Ili estis blankaj kaj brunaj, iĉaj kaj inaj, kaj libere ridetis unu al alia, dum ili sidis ĉe la alia fino de la kamiono, ŝercante kaj trinkante kafon el forpren-tasoj. Ili ne estis “araboj” el Afganio; ili aspektis kiel turistoj el Nebrasko.

Mi fiksrigardis al unu, juna blankhaŭtulino kun brunaj haroj, kiu aspektis apenaŭ pli aĝe ol mi, kvazaŭ aminde en timiga, oficejkompleta maniero. Se oni fiksrigardas iun sufiĉe longe, fine tiu rerigardas al oni. Ri faris tion, kaj ria vizaĝo fulme transformiĝis en tute alian agordon, senpasian, eĉ robotan. La rideto tuj malaperis.

“He”, mi diris. “Vidu, mi ne komprenas, kio okazas ĉi tie, sed mi vere bezonas viziti necesejon, komprenu?”

Ri rigardis rekte tra mi, kvazaŭ ri ne aŭdis.

“Mi seriozas. Se mi ne baldaŭ iros al pisejo, okazos malbela akcidento. Iom odoraĉos ĉi tie, komprenu?”

Ri turnis sin al siaj kolegoj, eta kunpremita triopo, kaj ili kondukis mallaŭtan konversacion, kiun mi ne povis aŭdi pro la ventumiloj de la komputiloj.

Ri returniĝis al mi. “Retenu ĝin ankoraŭ dek minutojn. Poste vi ĉiuj estos alvokitaj por pisi.”

“Mi ne pensas, ke mi havas ankoraŭ dek minutojn”, mi diris, lasante iom pli da urĝo, ol mi vere sentis, aŭdiĝi en mia voĉo. “Serioze, sioro, estu nun aŭ neniam.”

Ri balancis la kapon kaj rigardis min, kvazaŭ mi estus ia mizera senŝanculo. Ri kaj riaj amikoj interkonsiliĝis ankoraŭ iomete, kaj poste alia homo paŝis antaŭen. Ri estis pli aĝa, en la fruaj tridekaj jaroj, kaj iom larĝa ĉe la ŝultroj, kvazaŭ ri multe halterumas. Ri aspektis kiel ĉino aŭ koreo – eĉ Van ne povas distingi ilin kelkfoje – sed kun tiu sinteno, kiu diras usonano en maniero, kiun mi ne povis precizigi.

Ri flankentiris sian jakon por vidigi al mi la aparataron, kiu pendis tie: mi rekonis pistolon, elektroŝokan armilon, kaj cilindron de larmiga gaso aŭ piproŝpruco, antaŭ ol ri refaligis la baskon.

“Neniaj ĝenoj”, ri diris.

“Neniaj”, mi konsentis.

Ri tuŝis ion ĉe sia zono, kaj la katenoj malantaŭ mi malligiĝis, kaj miaj brakoj ekfalis liberaj. Kvazaŭ ri portus la aparatozonon de la Vespertulo – sendrata teleregilo por katenoj! Mi supozis, tamen, ke tio estas senchava: oni ne volus kliniĝi super siaj kaptitoj kun la tuta mortiga aparataro ĉe la nivelo de iliaj okuloj – ili eble kaptus onian pafilon per la dentoj kaj tirus la ellasilon per la lango aŭ simile.

Miaj manoj ankoraŭ estis kunligitaj per la plasta rimeno, kaj nun, kiam la katenoj ne plu subtenis min, mi trovis, ke miaj kruroj ŝanĝiĝis en pecojn de korko, dum mi restis fiksita en unu pozicio. Se rakonti koncize, mi pli-malpli falis sur la vizaĝon kaj baraktis malforte per la kruroj, dum ili formikadis, provante meti ilin sub min, por ke mi povu ruliĝi sur la piedojn.

La homo ektiris min sur la piedojn, kaj mi klaŭnomarŝis ĝis la pleja malantaŭo de la kamiono, al eta enskatola portebla necesejo, kiu troviĝis tie. Mi klopodis ekvidi Darryl, dum mi iris, sed ri povus esti iu ajn el la kvin aŭ ses kolapsintaj homoj. Aŭ neniu el ili.

“Eniru”, diris la homo.

Mi distiretis la manradikojn. “Forigu ĉi tion, mi petas?” Miaj fingroj sentiĝis kiel purpuraj kolbasoj pro la horoj da ligiteco en la plasta mankateno.

La homo ne moviĝis.

“Vidu”, mi diris, provante soni nek sarkasme nek kolere (ne estis facile). “Vidu. Aŭ vi tranĉos ĝin por liberigi miajn manradikojn, aŭ vi devos celi por mi. Vizito al necesejo ne bone funkcias sen manoj.” Iu en la kamiono subridis. La homo ne ŝatis min; tion mi povis vidi per la maniero, en kiu riaj makzelmuskoloj ĉirkaŭmuelis. Damne, tiuj homoj estis streĉe dratitaj.

Ria mano iris al ria zono kaj revenis kun bela poŝtranĉilaro. Ri elsaltigis fiaspektan klingon kaj tratranĉis la plastan mankatenon, kaj miaj manoj reapartenis al mi.

“Dankon”, mi diris.

Ri ŝovis min en la necesejon. Miaj manoj estis senutilaj, kiel pecoj de argilo ĉe la finoj de miaj brakoj. Kiam mi lame movetadis la fingrojn, ili ekformikadis, kaj poste la formikado ŝanĝiĝis en brulan senton, kiu preskaŭ kriigis min. Mi mallevis la sidilon, faligis la pantalonon, kaj sidiĝis. Mi ne fidis min resti sur la piedoj.

Kiam mia veziko ellasis, same faris miaj okuloj. Mi ploradis, silente larmante kaj balanciĝante tien kaj reen, dum la larmoj kaj la nazmuko fluis sur mia vizaĝo. Mi apenaŭ evitis plorĝemojn – mi kovris la buŝon kaj entenis la sonojn. Mi ne volis tiel kontentigi ilin.

Finfine mi estis finpisinta kaj finplorinta, kaj la homo batadis sur la pordo. Mi purigis la vizaĝon tiel bone, kiel mi povis, per manplenoj da neceseja papero, ŝovis ĉion en la klozeton kaj tralavis, kaj poste ĉirkaŭrigardis pri lavujo, sed trovis nur pumpobotelon da potenca manpurigaĵo kovrita per etliteraj listoj de la bio-danĝeroj, kontraŭ kiuj ĝi efikas. Mi enfrotis iom en miajn manojn kaj elpaŝis el la necesejo.

“Kion vi faradis tie?” diris la homo.

“Mi uzis la instalaĵojn”, mi diris. Ri turnis min kaj ekkaptis miajn manojn, kaj mi sentis novan mankatenon ĉirkaŭligi ilin. Miaj manradikoj ekŝvelis, post kiam la antaŭa estis forigita, kaj la nova kruele mordis en mian senteman haŭton, sed mi rifuzis kontentigi rin per ekkrio.

Ri katenis min ree en mia loko kaj ekkaptis la sekvan homon en la vico, kiu, mi nun vidis, estis Jolu, kun la vizaĝo ŝvelinta kaj malbela kontuzo sur la vango.

“Ĉu bone?” mi demandis rin, kaj mia amiko kun la aparatozono abrupte metis manon sur mian frunton kaj ekŝovis, resaltigante la malantaŭon de mia kapo de la metala muro de la kamiono kun la sono de horloĝo, kiu frapas la unuan horon. “Ne parolu”, ri diris, dum mi baraktis refokusi la okulojn.

Mi ne ŝatis tiujn homojn. Mi decidis en tiu momento, ke ili pagos pro ĉi tio.

Unu post alia, ĉiuj kaptitoj iris al la necesejo, kaj revenis, kaj kiam tio estis finita, mia gardisto reiris al siaj amikoj kaj trinkis ankoraŭ unu tason da kafo – ili havis grandan kartonan urnon de Starbucks, mi vidis – kaj ili faris malklare aŭdeblan konversacion, kiu inkluzivis ne malmulte da ridoj.

Tiam la pordo ĉe la malantaŭo de la kamiono malfermiĝis, kaj enbloviĝis freŝa aero, ne fuma, kiel estis antaŭe, sed kun nuanco de ozono. Per la tranĉeto de la ekstero, kiun mi vidis, antaŭ ol la pordo refermiĝis, mi konstatis, ke estis mallume ekstere, kaj pluvis, per unu el tiuj san-franciskaj pluvetoj, kiuj estas duone nebulo.

La homo, kiu envenis, portis armean uniformon. Usonan armean uniformon. Ri soldate salutis la homojn en la kamiono, kaj ili resalutis al ri, kaj tiam mi ekkomprenis, ke mi ne estas kaptito de iuj teroristoj – mi estas kaptito de Usono.

* * *

Ili starigis etan ekranon ĉe la fino de la kamiono kaj venis por forpreni nin, unu post alia, malkatenante nin kaj kondukante nin ĝis la fino de la kamiono. Tiel precize, kiel mi povis kalkuli – nombrante sekundojn en mia kapo: unu, hipopotamo, du, hipopotamo – la intervjuoj daŭris po ĉirkaŭ sep minutojn. Mia kapo pulsadis pro soifo kaj manko de kafeino.

Mi estis la tria, kondukate de la ino kun severa harfasono. De proksime ri aspektis lace, kun ringoj sub la okuloj kaj senkompataj faldetoj ĉe la buŝanguloj.

“Dankon”, mi diris, aŭtomate, kiam ri malŝlosis min per teleregilo kaj poste tiris min sur la piedojn. Mi malamis min pro la aŭtomata ĝentileco, sed mi estis tiel trejnita.

Ri ne movetis eĉ muskolon. Mi antaŭiris rin ĝis la malantaŭo de la kamiono kaj malantaŭ la ekranon. Tie estis unu klapseĝo, kaj mi sidiĝis sur ĝi. Du el ili – la ino kun severa harfasono kaj la aparatozonulo – rigardis al mi de siaj ergonomiaj superseĝoj.

Ili havis inter si tableton kun la enhavo de miaj poŝoj kaj dorsosako dismetita sur ĝi.

“Saluton, Marcus”, diris Severa Harfasono. “Ni havas kelkajn demandojn por vi.”

“Ĉu mi estas arestita?” mi demandis. Tio ne estis vana demando. Se oni ne estas arestita, ekzistas reguloj pri tio, kion la polico povas kaj ne povas fari al oni. Por komenci, la polico ne povas teni onin eterne sen aresti onin kaj permesi al oni telefoni kaj paroli kun juristo. Kaj kredu min, mi havis ion por diri al juristo.

“Por kio estas ĉi tio?” ri diris, levante mian telefonon. La ekrano montris la eraromesaĝon, kiun oni ricevas, se oni provadas eniri ĝiajn datenojn sen doni la ĝustan pasvorton. Ĝi estis iom malĝentila mesaĝo – moviĝanta mano, kiu faras universale rekoneblan geston – ĉar mi ŝatas individuigi miajn posedaĵojn.

“Ĉu mi estas arestita?” mi redemandis. Ili ne povas devigi onin respondi demandojn, se oni ne estas arestita, kaj kiam oni demandas, ĉu oni estas arestita, ili devas respondi. Jen la reguloj.

“Vi estas retenita de la Departemento de Hejmlanda Sekureco”, la ino klakis al mi.

“Ĉu mi estas arestita?”

“Vi estos pli helpema, Marcus, ekde tuj.” Ri ne diris “aŭ alie …”, sed tio estis implicita.

“Mi volas kontakti juriston”, mi diris. “Mi volas scii, pri kio mi estas akuzita. Mi volas vidi ian identigilon de vi ambaŭ.”

La du agentoj rigardis unu la alian.

“Mi pensas, ke vi nepre rekonsideru vian aliron al ĉi tiu situacio”, diris Severa Harfasono. “Mi pensas, ke vi faru tion tuj. Ni trovis plurajn suspektindajn aparatojn ĉe vi. Ni trovis vin kaj viajn kunulojn proksime al la loko de la plej severa terorisma atako, kiun ĉi tiu lando iam spertis. Kunmetu tiujn du faktojn, kaj la aferoj ne aspektas tre bone por vi, Marcus. Vi povas helpi, aŭ vi povas tre, tre bedaŭri. Do, por kio estas ĉi tio?”

“Vi pensas, ke mi estas teroristo? Mi aĝas nur dek sep!”

“Precize la ĝusta aĝo – Al-Kaida amas rekrutigi impresiĝemajn, idealismajn junulojn. Ni guglis pri vi, sciu. Vi afiŝis multajn tre malbelajn aferojn en la publika Interreto.”

“Mi volas paroli kun juristo”, mi diris.

Severa Harfasono rigardis min, kvazaŭ mi estus cimo. “Vi ricevis la eraran impreson, ke vi estas prenita de la polico pro krimo. Vi devas forlasi tion. Vi estas retenita kiel eblan malamikan batalanton fare de la usona registaro. Se mi troviĝus en via loko, mi tre pene cerbumus, kiel konvinki nin, ke vi ne estas malamika batalanto. Tre pene. Ĉar ekzistas mallumaj truoj, en kiujn malamikaj batalantoj povas fali, tre mallumaj profundaj truoj – truoj, en kiuj oni povas simple malaperi. Por ĉiam. Ĉu vi aŭskultas min, sioreto? Mi volas, ke vi malŝlosu ĉi tiun telefonon kaj poste malĉifru la dosierojn en ĝia memoro. Mi volas, ke vi donu klarigojn. Kial vi troviĝis sur la strato? Kion vi scias pri la atako kontraŭ ĉi tiu urbo?”

“Mi ne malŝlosos mian telefonon por vi”, mi diris, indigne. La memoro de mia telefono entenis amason da privataj aferoj: fotojn, retmesaĝojn, etajn programojn kaj modifojn, kiujn mi instalis. “Tio estas privataĵo.”

“Kion vi volas kaŝi?”

“Mi havas rajton je privateco”, mi diris. “Kaj mi volas paroli kun juristo.”

“Ĉi tio estas via lasta ŝanco, bubo. Honestuloj ne devas kaŝi aferojn.”

“Mi volas paroli kun juristo.” Miaj gepatroj pagus tion. Ĉiuj respondoj al Oftaj Demandoj pri arestado estis tute klaraj pri jeno: nur petadu paroli kun juristo, kion ajn ili diras aŭ faras. Nenio bona sekvas, se oni parolas al la polico en neĉeesto de sia juristo. Tiuj du diris, ke ili ne estas policanoj. Tamen, se ĉi tio ne estas aresto, kio do ĝi estas?

Rerigardante, mi pensas, ke eble mi estu malŝlosinta por ili mian telefonon.

Ĉapitro 4

Ili rekatenis min kaj rekovris mian kapon kaj lasis min tie. Post longa tempo, la kamiono ekmoviĝis, ruliĝante alvale, kaj poste oni retiris min sur la piedojn. Mi tuj kolapsis. Miaj kruroj estis tiel endormiĝintaj, ke ili sentiĝis kiel glaciblokoj, escepte miajn genuojn, kiuj estis ŝvelintaj kaj sentemaj pro la multaj horoj da genuado.

Manoj kaptis miajn ŝultrojn kaj piedojn, kaj mi estis levita kiel sako da terpomoj. Aŭdiĝis malklaraj voĉoj ĉirkaŭ mi. Iu ploris. Iu blasfemis.

Oni portis min mallongan distancon kaj poste demetis min kaj rekatenis min al alia ferstango. Miaj genuoj ne plu povis subteni min, do mi falis antaŭen kaj trovis min tordita sur la tero kiel breco, tirante kontraŭ la ĉenoj, kiuj tenis miajn manradikojn.

Kaj poste ni ekmoviĝis denove, sed ĉi-foje tio ne sentiĝis kiel veturi en kamiono. Sub mi la planko milde balanciĝis kaj vibradis pro pezaj dizelaj motoroj, kaj mi ekkomprenis, ke mi estas sur ŝipo! Mia stomako glaciiĝis. Oni forportis min de Usono al alia loko, kaj kiu sciis, damne, kie estas tiu loko? Mi jam timis antaŭe, sed ĉi tiu penso teruris min, lasis min paralizita kaj senparola pro timo. Mi komprenis, ke eble mi neniam revidos miajn gepatrojn, kaj iom da vomaĵo ekbrulis en mia gorĝo. La sako super mia kapo plifermiĝis sur min, kaj mi apenaŭ povis spiri – sento, kiun plifortigis la stranga pozicio, en kiun mi estis tordita.

Sed bonŝance ni ne restis longe sur la akvo. Tio sentiĝis kiel horo, sed mi scias nun, ke ĝi daŭris nur dek kvin minutojn, kaj tiam mi sentis nin endokiĝi, sentis paŝojn sur la ferdekoj ĉirkaŭ mi, kaj sentis, kiel oni malkatenis aliajn kaptitojn kaj forportis aŭ forkondukis ilin. Kiam ili venis por mi, mi provis restariĝi, sed mi ne povis, kaj ili portis min, senpersone, krude.

Kiam ili forigis la sakon, mi estis en ĉelo.

La ĉelo estis malnova kaj kaduka kaj odoris kiel aero ĉe la maro. Estis unu fenestro, tre alte, kaj rustiĝintaj ferstangoj gardis ĝin. Estis ankoraŭ mallume ekstere. Troviĝis littuko sur la planko, kaj eta metala klozeto sen sidilo, enkonstruita en la muro. La gardisto, kiu forigis la sakon, larĝe ridetis al mi kaj fermis la solidan ŝtalan pordon malantaŭ si.

Mi delikate masaĝis miajn krurojn, siblante dum la sango refluis en ilin kaj en miajn manojn. Fine mi kapablis stari, kaj poste paŝi. Mi aŭdis aliajn homojn paroli, plori, krii. Ankaŭ mi kriis: “Jolu! Darryl! Vanessa!” Aliaj voĉoj en la ĉelaro same ekkriis, same elkriis nomojn kaj sakraĵojn. La plej proksimaj voĉoj sonis kiel ebriuloj freneziĝantaj ĉe stratangulo. Eble ankaŭ mi sonis tiel.

Gardistoj kriis al ni, ke ni silentu, kaj tio nur igis ĉiujn kriegi pli laŭte. Fine ni ĉiuj hurlis, kriegante plenpulme, kriegante, ĝis la gorĝoj doloris. Kial ne? Kion ni povus perdi per tio?

* * *

La sekvan fojon, kiam ili venis por pridemandi min, mi estis malpurega kaj laca, soifa kaj malsata. La ino kun severa harfasono estis en la nova pridemanda komisiono, kaj ankaŭ tri grandaj iĉoj, kiuj transportis min kiel viandopecon. Unu estis nigrahaŭta, kaj la du aliaj estis blankhaŭtaj, kvankam unu eble estis hispandevena. Ĉiuj portis pafilojn. Estis kvazaŭ reklamo de Benneton krucita kun partio de Counter-Strike.

Ili kondukis min el mia ĉelo kun la manradikoj kaj maleoloj kunligitaj per ĉenoj. Mi atentis la ĉirkaŭaĵon, dum ni iris. Mi aŭdis akvon ekstere kaj pensis, ke eble ni estas sur Alkatrazo – ĝi estis ja malliberejo, eĉ se ĝi estis turistejo jam de generacioj, la loko, kien oni iris por vidi, kie Al Capone kaj riaj gangsteraj kunuloj plenumis sian puntempon. Sed mi jam iris al Alkatrazo en lerneja ekskurso. Ĝi estis malnova kaj rustiĝinta, mezepoka. Ĉi tiu loko sentiĝis, kvazaŭ ĝi datiĝis de la Dua Mondmilito, ne de la kolonia epoko.

Strikodoj laserpresitaj sur glumarkoj estis metitaj sur ĉiu el la ĉelpordoj, kaj numeroj, sed krom tio estis nenia maniero ekscii, kiu aŭ kio troviĝas malantaŭ ili.

La pridemanda ĉambro estis moderna, kun fluoreskaj lampoj, ergonomiaj seĝoj – sed ne por mi; mi ricevis faldeblan plastan ĝardenseĝon – kaj granda ligna tablo kiel por direktoraro. Spegulo kovris unu muron, ĝuste kiel en la policaj televidserioj, kaj mi supozis, ke iu rigardas de malantaŭ ĝi. La ino kun severa harfasono kaj riaj amikoj prenis por si kafon de urno sur flankotableto (en tiu momento mi volis elŝiri rian gorĝon per la dentoj kaj forpreni rian kafon), kaj poste surtabligis antaŭ mi ŝaŭmplastan tason da akvo – sen malŝlosi miajn manojn de malantaŭ mia dorso, do mi ne povus atingi ĝin. Ha, ha, ha.

“Saluton, Marcus”, diris Severa Harfasono. “Kiel fartas via sinteno hodiaŭ?”

Mi diris nenion.

“Ĉi tio ne estas la plej malbona, kio okazos, sciu”, ri diris. “Ĉi tio estas la plej bona, kio okazos, ekde nun. Eĉ kiam vi diros al ni, kion ni volas scii, eĉ se tio konvinkos nin, ke vi estis nur en malĝusta loko en malĝusta tempo, vi estas nun homo markita. Ni observos vin, kien ajn vi iros, kaj kion ajn vi faros. Vi kondutis, kvazaŭ vi volis kaŝi ion, kaj ni ne ŝatas tion.”

Estas mizere, sed mia cerbo povis pensi pri nenio alia krom tiu frazero, “konvinki nin, ke vi estis en malĝusta loko en malĝusta tempo”. Ĉi tio estis la plej malbona afero, kiu iam okazis al mi. Mi neniam antaŭe jam fartis tiel malbone aŭ tiom timis. Tiuj vortoj, “en malĝusta loko en malĝusta tempo”, tiuj ses vortoj, ili similis al savoŝnuro pendanta antaŭ mi, dum mi baraktis por resti super la akvo.

“Ha lo, Marcus?” ri klakigis la fingrojn antaŭ mia vizaĝo. “Ĉi tie, Marcus.” Sur ria vizaĝo montriĝis rideto, kaj mi malamis min pro tio, ke mi lasis rin vidi mian timon. “Marcus, via situacio povus iĝi multe pli malbona ol nun. Ĉi tiu ne estas la plej malbona loko, en kiun ni povas meti vin, eĉ ne iomete simila.” Ri metis manon sub la tablon kaj eltiris valizeton, kiun ri klakmalfermis. El ĝi ri prenis mian telefonon, mian rofido-pafilon/klonilon, mian retsignaltrovilon, kaj miajn poŝmemorilojn. Ri demetis ilin sur la tablon, unu post alia.

“Jen kion ni volas de vi. Vi malŝlosu por ni la telefonon hodiaŭ. Se vi faros tion, vi ricevos korto- kaj ban-privilegiojn. Vi rajtos duŝiĝi kaj ĉirkaŭpromeni en la korto. Morgaŭ ni rekondukos vin kaj petos vin malĉifri la datenojn sur ĉi tiuj memorkartoj. Farinte tion, vi rajtos manĝi en la manĝejo. La sekvan tagon, ni petos viajn retpoŝtopasvortojn, kaj tio donos al vi bibliotekan privilegion.”

La vorto “ne” sidis sur miaj lipoj, kiel rukto, kiu penas eskapi, sed ĝi ne volis elveni. “Kial?” elvenis anstataŭ ĝi.

“Ni volas esti certaj, ke vi estas tio, kio vi ŝajnas. Temas pri via sekureco, Marcus. Ni supozu, ke vi estas senkulpa. Eble vi estas senkulpa, kvankam mi ne povas imagi, kial senkulpulo tiel agus, kvazaŭ ri volus tiom kaŝi. Sed ni supozu: vi povus esti sur tiu ponto, kiam ĝi eksplodis. Viaj gepatroj povus esti tie. Viaj amikoj. Ĉu vi ne volas, ke ni kaptu la homojn, kiuj atakis vian hejmon?”

Estas strange, sed kiam ri parolis pri tio, ke mi ricevus “privilegiojn”, tio timigis min ĝis submetiĝo. Mi sentis, kvazaŭ mi estus farinta ion por alveni tie, kie mi estis, kvazaŭ eble estus parte mia kulpo, kvazaŭ mi povus fari ion por ŝanĝi mian situacion.

Sed tuj, kiam ri ŝaltiĝis al tiuj sensencaĵoj pri “sekureco”, mia kuraĝo revenis. “Sioro,” mi diris, “vi parolas pri atako kontraŭ mia hejmo, sed laŭ tio, kion mi vidas, vi estas la solaj, kiuj atakis min en lasta tempo. Mi kredis, ke mi vivas en lando kun konstitucio. Mi kredis, ke mi vivas en lando, kie mi havas rajtojn. Vi parolas pri defendi mian liberecon per disŝirado de la Deklaro de Rajtoj.”

Esprimo de agaciĝo vidiĝis dummomente sur ria vizaĝo, kaj poste malaperis. “Tiel melodrame, Marcus. Neniu atakis vin. Vi estas retenita de la registaro de via lando, dum ni serĉas detalojn pri la plej severa terorisma atako iam farita sur nia nacia teritorio. Vi tenas la povon helpi nin konduki ĉi tiun militon kontraŭ la malamikoj de nia nacio. Ĉu vi volas konservi la Deklaron de Rajtoj? Helpu nin malebligi al malbonuloj eksplodigi vian urbon. Kaj nun vi havas precize tridek sekundojn por malŝlosi tiun telefonon, antaŭ ol mi resendos vin al via ĉelo. Ni devas hodiaŭ intervjui ankoraŭ multe da homoj.”

Ri rigardis sian brakhorloĝon. Mi skuadis la manojn, skuante la ĉenojn, kiuj malhelpis min elmeti la manon kaj malŝlosi la telefonon. Jes, mi faros ĝin. Ri diris al mi, kiu estas mia vojo al libereco – al la mondo, al miaj gepatroj – kaj tio donis al mi esperon. Kaj ĵus ri minacis forsendi min, forpreni min de tiu vojo, kaj mia espero frakasiĝis, kaj mi povis pensi pri nenio alia krom tio, kiel reiri sur ĝin.

Do mi skuadis la manojn, volante atingi mian telefonon kaj malŝlosi ĝin por ri, kaj ri nur rigardis min malvarme, kontrolante sian brakhorloĝon.

“La pasvorto”, mi diris, ekkomprenante finfine, kion ri volis de mi. Ri volis, ke mi diru ĝin laŭte, ĉi tie, kie ri povos registri ĝin, kie riaj amikoj povos aŭdi ĝin. Ri ne volis, ke mi nur malŝlosu la telefonon. Ri volis, ke mi submetiĝu al ri. Ke mi donu al ri ĉian povon. Ke mi fordonu ĉiun sekreton, mian tutan privatecon. “La pasvorto”, mi diris denove, kaj poste mi diris al ri la pasvorton. Dio helpu min; mi submetiĝis al ria volo.

Ri permesis al si modestan rideton, kiu devas esti ria glacireĝina ekvivalento de venkodanco ĉe golo, kaj la gardistoj forkondukis min. Dum la pordo fermiĝis, mi vidis rin kliniĝi super la telefono kaj klavi la pasvorton.

Mi ŝatus diri, ke mi antaŭvidis ĉi tiun eblon kaj anticipe kreis falsan pasvorton, kiu malŝlosas tute sendanĝeran dividaĵon de mia telefono, sed mi estis eĉ ne iomete tiel paranoja/ruza.

Vi eble scivolas nun, kiajn mallumajn sekretojn mi havis ŝlositaj en mia telefono kaj memorkartoj kaj retpoŝto. Mi estas ja nur infano.

La vero estas, ke mi havis ĉion por kaŝi, kaj nenion. De mia telefono kaj miaj memorkartoj oni povus akiri sufiĉe bonan ideon, kiuj estis miaj amikoj, kion mi opiniis pri ili, ĉiuj malsaĝaĵoj, kiujn ni faris. Oni povus legi la protokolojn de ĉiuj elektronikaj disputoj, kiujn ni faris, kaj la elektronikaj reakordiĝoj, kiujn ni atingis.

Sciu, mi ne forviŝas aferojn. Kial mi forviŝu? Komputila memoro estas malmultekosta, kaj oni neniam scias, kiam oni volos reviziti tiujn aferojn. Speciale la stultaĵojn. Vi konas ja tiun senton, kiun oni ekhavas kelkfoje, kiam oni sidas en trajno, kaj tie estas neniu, al kiu oni povas paroli, kaj oni subite rememoras iun amaran disputon, iun fian aferon, kiun oni diris? Nu, ĝi ĝenerale neniam estas tiel malbona, kiel oni memoras ĝin. La ebleco reviziti kaj revidi ĝin estas bonega maniero rememorigi sin, ke oni ne estas tiel fia homo, kiel oni pensas. Darryl kaj mi supervivis pli da disputoj, ol mi povas nombri.

Sed jen ne ĉio. Mi scias, ke mia telefono estas privata. Mi scias, ke miaj memorkartoj estas privataj. Tiel estas pro kriptaĵoscienco: ĉifrado de mesaĝoj. La matematiko, kiu subkuŝas ĉifrojn, estas bona kaj solida, kaj vi kaj mi povas uzi la samajn ĉifrojn, kiujn uzas bankoj kaj la Nacia Sekureca Agentejo. Ekzistas nur unu speco de ĉifrado, kiun oni uzas: ĉifroj, kiuj estas publikaj, nefermitaj, kaj uzeblaj por ĉiuj. Jen kiel oni scias, ke ili funkcias.

Troviĝas io tre liberiga en tio, ke oni havas angulon de sia vivo, kiu estas vere onia, kiun neniu alia povas vidi. Tio similas iomete al nudeco aŭ feki. Ĉiu nudiĝas de tempo al tempo. Ĉiu devas sidi sur klozeto. En neniu el tiuj aferoj troviĝas io hontinda, devia aŭ stranga. Tamen, se mi dekretus, ke ekde nun, en ĉiu okazo, kiam vi volos solide ekskrementi, vi devos fari tion en vitra ĉambro starigita en la mezo de Times Square, kaj vi devos esti tute nuda?

Eĉ se oni havas nenion malĝustan aŭ strangan ĉe sia korpo – kaj kiom el ni povas diri tion? – oni devus esti iom stranga por ŝati tiun ideon. La plej multaj el ni forkurus kriante. La plej multaj el ni entenus ĝin, ĝis ni eksplodus.

Ne temas pri fari ion hontindan. Temas pri fari ion privatan. Temas pri tio, ke via vivo apartenas al vi.

Tion ili forprenis de mi, pecon post peco. Dum mi remarŝis al mia ĉelo, revenis al mi tiu sento, ke mi meritas ĝin. Mi rompis multajn regulojn en mia vivo, kaj mi eskapis la sekvojn, plejparte. Eble ĉi tio estas justeco. Eble ĉi tio estas mia pasinteco, kiu revenas al mi. Ja mi troviĝis tie, kie mi estis, en la Fileo, ĉar mi forkuris de la lernejo.

Mi ricevis mian duŝon. Mi rajtis promeni ĉirkaŭ la korto. Supre estis peco da ĉielo, kaj la odoro estis kiel en la Golfa Regiono, sed krom tio mi havis nenian ideon, kie oni tenis min. Neniuj aliaj kaptitoj vidiĝis dum miaj promenperiodoj, kaj mi multe enuis pri marŝado en cirkloj. Mi streĉis la orelojn por kapti iun sonon, kiu eble helpus min kompreni, kio estas ĉi tiu loko, sed mi aŭdis nenion krom veturilo de tempo al tempo, kelkajn forajn konversaciojn, aviadilon, kiu surteriĝis ie proksime.

Ili rekondukis min al mia ĉelo kaj manĝigis min, per duono de salamopasteĉo el Goat Hill Pizza, kiun mi bone konis, supre sur Potrero-Monteto. La kartono kun sia konata grafikaĵo kaj san-franciska telefonnumero memorigis min, ke antaŭ nur unu tago mi estis libera homo en libera lando, kaj ke mi nun estas kaptito. Mi konstante maltrankvilis pro Darryl kaj zorgis pri miaj aliaj amikoj. Eble ili kondutis pli helpeme kaj estis liberigitaj. Eble ili informis miajn gepatrojn, kaj tiuj furioze telefonas al ĉiuj.

Eble ne.

La ĉelo estis nekredeble senornama, malplena kiel mia animo. Mi fantaziis, ke la muro antaŭ mia liteto estus ekrano, ke mi povus nun komputilumi, malfermi la ĉelpordon. Mi fantaziis pri mia labortablo kaj la tieaj projektoj – la malnovaj ladskatoloj, kiujn mi transformas en malriĉulan ĉirkaŭ-sonan sistemon, la kajtokamerao por aerfotado, kiun mi konstruas, mia memfarita tekokomputilo.

Mi volis foriri de tie. Mi volis reiri hejmen kaj rehavi miajn amikojn, mian lernejon, miajn gepatrojn, mian vivon. Mi volis povi iri, kien mi volas, kaj ne resti fiksita, paŝante kaj paŝante kaj paŝante.

* * *

Ili prenis miajn pasvortojn por miaj USB-memoriloj post tio. Tiuj tenis kelkajn interesajn mesaĝojn, kiujn mi elŝutis el iu aŭ alia reta diskutejo, kelkajn babilprotokolojn, en kiuj homoj helpis min pri kelkaj scioj, kiujn mi bezonis por fari la aferojn, kiujn mi faris. Troviĝis tie nenio, kion oni ne povus trovi per Guglo, kompreneble, sed mi ne pensis, ke tio estos kalkulita miafavore.

Mi ricevis promenon refoje en tiu posttagmezo, kaj ĉi-foje troviĝis aliaj homoj en la korto, kiam mi alvenis, kvar iĉoj kaj du inoj, de ĉiaj aĝoj kaj etnaj devenoj. Mi supozas, ke multaj homoj faris aferojn por perlabori siajn “privilegiojn”.

Ili donis al mi duonhoron, kaj mi provis ekkonversacii kun la plej normalaspekta el la aliaj kaptitoj, nigrahaŭtulo proksimume miaaĝa kun mallonga afrika harfasono. Sed kiam mi prezentis min kaj proponis mian manon, ri direktis la okulojn al la kameraoj minace fiksitaj en la anguloj de la korto kaj plu marŝadis, neniam ŝanĝinte la mienon.

Sed tiam, tuj antaŭ ol ili vokis mian nomon kaj rekondukis min en la konstruaĵon, la pordo malfermiĝis, kaj elvenis … Vanessa! Neniam mi pli ĝojis ekvidi amikan vizaĝon. Ri aspektis lace kaj malbonhumore, sed ne vundite, kaj kiam ri ekvidis min, ri elkriis mian nomon kaj kuris al mi. Ni forte brakumis nin, kaj mi konstatis, ke mi tremas. Tiam mi konstatis, ke ankaŭ ri tremis.

“Ĉu vi fartas bone?” ri diris, tenante min per etenditaj brakoj.

“Mi fartas bone”, mi diris. “Ili diris al mi, ke ili ellasos min, se mi donos al ili miajn pasvortojn.”

“Ili konstante demandas min pri vi kaj Darryl.”

Aŭdiĝis voĉo, bruegante tra la laŭtparolilo, kriante al ni, ke ni ĉesu paroli, nur promenu, sed ni ignoris ĝin.

“Respondu al ili”, mi diris, rapide. “Kion ajn ili demandas, respondu. Se tio liberigos vin.”

“Kiel fartas Darryl kaj Jolu?”

“Mi ne vidis ilin.”

La pordo batmalfermiĝis, kaj kvar grandaj gardistoj elsvarmis. Du prenis min, kaj du prenis Vanessa. Ili premis min sur la teron kaj forturnis mian kapon de Vanessa, sed mi aŭdis rin ricevi la saman traktadon. Plastaj mankatenoj ĉirkaŭiris miajn manradikojn, kaj poste ili tiris min sur la piedojn kaj rekondukis min al mia ĉelo.

Nenia vespermanĝo venis en tiu nokto. Nenia matenmanĝo en la sekva mateno. Neniu venis por konduki min al la pridemanda ĉambro por eltiri de mi pliajn sekretojn. La plastaj mankatenoj ne estis forigitaj, kaj miaj ŝultroj brulis, poste doloris, poste sensentiĝis, poste brulis denove. Mi perdis ĉiajn sentojn en miaj manoj.

Mi devis pisi. Mi ne povis malligi mian pantalonon. Mi vere, vere devis pisi.

Mi pisis en la pantalono.

Ili venis por mi post tio, kiam la varma piso jam malvarmiĝis kaj gluis mian jam malpuregan ĝinzon al miaj kruroj. Ili venis por mi kaj marŝigis min laŭ la longa koridoro garnita per pordoj, en kiu ĉiu pordo havis sian propran strikodon, kaj ĉiu strikodo sian kaptiton, kiel mi. Ili marŝigis min laŭ la koridoro kaj kondukis min en la pridemandan ĉambron, kaj estis kvazaŭ alia planedo, kiam mi eniris tien, mondo, kie la aferoj estis normalaj, kie ĉio ne odoraĉis je piso. Mi sentis min tiel malpura kaj hontoplena, kaj revenis al mi ĉiuj sentoj, ke mi meritas tion.

La ino kun severa harfasono jam sidis tie. Ri estis perfekta: kun la haroj aranĝitaj kaj nur iomete da ŝminko. Mi flaris rian ŝampuon. Ri sulkis la nazon al mi. Mi sentis la honton leviĝi en mi.

“Nu, vi estis tre malbrava infano, ĉu ne? Kaj ĉu vi ne estas malpurega?”

Honto. Mi rigardis suben al la tablo. Mi ne povis elteni rian rigardon. Mi volis diri al ri mian retpoŝtopasvorton kaj foriri.

“Pri kio vi parolis kun via amiko en la korto?”

Mi ekridis al la tablo. “Mi diris al ri, ke ri respondu viajn demandojn. Mi diris al ri, ke ri helpu.”

“Do vi donas la ordonojn, ĉu?”

Mi sentis la sangon ekkanti en miaj oreloj. “Mi petas”, mi diris. “Ni kune partoprenas ludon. Ĝi nomiĝas Haraĵuku-Frenezumo. Mi estas la teamkapitano. Ni ne estas teroristoj; ni estas lernejanoj. Mi ne donas al ri ordonojn. Mi diris al ri, ke ni devas esti honestaj kun vi, por ke ni povu klarigi ĉiajn suspektojn kaj eliri de ĉi tie.”

Dum momento ri diris nenion.

“Kiel fartas Darryl?” mi diris.

“Kiu?”

“Darryl. Vi forprenis nin kune. Mia amiko. Iu ponardis rin en la BART-stacio de Powell Street. Tial ni atendis tie supre. Por venigi al ri helpon.”

“En tiu okazo, mi certas, ke ri fartas bone”, ri diris.

Mia stomako nodiĝis, kaj mi preskaŭ ekvomis. “Vi ne scias? Vi ne havas rin ĉi tie?”

“Kiun ni havas ĉi tie, kaj kiun ni ne havas ĉi tie, ne estas afero, kiun ni diskutos kun vi, iam ajn. Tio ne estas afero, kiun vi ekscios. Marcus, vi vidis, kio okazas, kiam vi ne helpas al ni. Vi vidis, kio okazas, kiam vi malobeas niajn ordonojn. Vi iomete helpis, kaj tio preskaŭ portis vin ĝis la punkto, en kiu vi eble liberiĝos. Se vi volas ŝanĝi tiun eblecon en realecon, vi limigos vin al respondoj al miaj demandoj.”

Mi diris nenion.

“Vi lernas. Bone. Kaj nun, viajn retpoŝtopasvortojn, mi petas.”

Mi estis preta por tio. Mi donis al ili ĉion: serviladreson, uzantonomon, pasvorton. Tio ne gravis. Mi ne tenis retmesaĝojn en la servilo. Mi elŝutis ĉion kaj tenis ĝin en mia tekokomputilo hejme, kiu elŝutis kaj forviŝis la mesaĝojn de la servilo ĉiujn sesdek sekundojn. Ili akirus nenion el mia retpoŝto. En la servilo restis nenio – ĉio estis en mia tekokomputilo hejme.

Reen al la ĉelo, sed ili tranĉe liberigis miajn manojn kaj donis al mi duŝon kaj oranĝan malliberulan pantalonon. Ĝi estis tro granda por mi kaj pendis malalte sur miaj koksoj, kiel ĉe meksika bandano en la Misio. Jen la deveno de la malstrikta-pantalono-malalte-pendanta-modo, ĉu vi sciis? Malliberejoj. Sed mi diras al vi: ĝi estas multe malpli amuza, kiam ĝi ne estas modelekto.

Ili forprenis mian ĝinzon, kaj mi pasigis ankoraŭ unu tagon en la ĉelo. La muroj konsistis el gratita cemento sur ŝtala krado. Oni sciis, ĉar la ŝtalo rustiĝis en la sala aero, kaj la krado lumis tra la verda farbo ruĝe-oranĝe. Miaj gepatroj estis trans tiu fenestro, ie.

Ili venis por mi denove la sekvan tagon.

“Ni legadas vian retpoŝton de unu tago nun. Ni ŝanĝis la pasvorton, por ke via hejma komputilo ne povu elŝuti ĝin.”

Nu, kompreneble ili faris tion. Mi farus tute same, se mi nun pensas pri tio.

“Ni havas nun sufiĉe da informoj pri vi por forsendi vin dum tre longa tempo, Marcus. Ke vi posedas ĉi tiujn aferojn …” ri gestis al ĉiuj miaj aparatetoj … “kaj la datenoj, kiujn ni prenis de via telefono kaj viaj memorkartoj, krom la subfosaj materialoj, kiujn ni sendube trovus, se ni razius vian domon kaj forprenus vian komputilon. Tio sufiĉas por forsendi vin, ĝis vi estos maljunulo. Ĉu vi komprenas tion?”

Mi ne kredis ĝin eĉ dum sekundo. En neniu okazo juĝisto dirus, ke tiuj aferoj konsistigas ian veran krimon. Tio estas libera parolado; ĝi estas teknika ludado. Ĝi ne estas krimo.

Sed kiu diris, ke tiuj homoj iam metus min antaŭ juĝiston?

“Ni scias, kie vi loĝas, kiuj estas viaj amikoj. Ni scias, kiel vi kondutas, kaj kiel vi pensas.”

Eklumis al mi tiam. Ili liberigos min. La ĉambro ŝajnis pliheliĝi. Mi aŭdis min spiri, etajn mallongajn spirojn.

“Ni volas scii nur unu aferon: kio estis la livermekanismo por la bomboj sur la ponto?”

Mi ĉesis spiri. La ĉambro malheliĝis denove.

“Kion?”

“Sur la ponto estis dek eksplodiloj, laŭ ĝia tuta longo. Ili ne estis en aŭtokofroj. Iu metis ilin tien. Kiuj metis ilin tien, kaj kiel ili venis tien?”

“Kion?” mi diris ĝin denove.

“Jen via lasta ŝanco, Marcus”, ri diris. Ri aspektis malgaje. “Vi faris tiel bone ĝis nun. Se vi diros al ni tion, vi povos reiri hejmen. Vi povos dungi juriston kaj defendi vin en tribunalo. Sendube estas mildigaj cirkonstancoj, kiujn vi povos uzi por klarigi vian agadon. Simple diru al ni ĉi tion, kaj vi foriros.”

“Mi ne scias, pri kio vi parolas!” Mi ploris, kaj tio eĉ ne gravis al mi. Mi ploretis, ploraĉis. “Mi havas nenian ideon, pri kio vi parolas!”

Ri balancis la kapon. “Marcus, mi petas. Lasu al ni helpi vin. Vi jam scias nun, ke ni ĉiam atingas, kion ni volas.”

Sensenca babileto eksonis en mia kapo. Ili estis frenezaj. Mi koncentris miajn pensojn, forte penante por ne plori. “Aŭskultu, sioro, ĉi tio estas sensencaĵo. Vi esploris miajn aferojn; vi vidis ĉion. Mi estas deksepjara lernejano, ne teroristo! Vi ne povas serioze kredi …”

“Marcus, ĉu vi ankoraŭ ne komprenis, ke ni estas seriozaj?” Ri balancis la kapon. “Vi ricevas decajn notojn en la lernejo. Mi pensis, ke vi estos pli saĝa.” Ri faris forskuan geston per la fingroj, kaj la gardistoj eklevis min per la akseloj.

Ree en mia ĉelo, cent etaj paroladoj venis en mian kapon. La francoj nomas tion esprit d’escalier – ŝtupara sprito, la trafaj rebatoj, pri kiuj oni pensas, elirinte el la ĉambro kaj retretante laŭ la ŝtuparo. En mia menso, mi oratoris, dirante al ri, ke mi estas civitano, kiu amas sian liberecon, pro kio mi estas la patrioto, kaj ri la perfidulo. En mia menso, mi hontigis rin pro tio, ke ri ŝanĝis mian landon en armean tendaron. En mia menso, mi elokventis kaj brilis kaj larmigis rin.

Tamen, ĉu vi scias? Neniu el tiuj belaj vortoj revenis al mi, kiam ili eltiris min la sekvan tagon. Mi povis pensi pri nenio krom libereco. Miaj gepatroj.

“Saluton, Marcus”, ri diris. “Kiel vi?”

Mi rigardis suben al la tablo. Ri havis antaŭ si netan stakon da dokumentoj, kaj ĉe la mano sian ĉiaman forpren-tason de Starbucks. Mi trovis tion iel konsola – memorigo, ke troviĝas vera mondo ie ekstere, trans la muroj.

“Ni finis priesplori vin, por nun.” Ri lasis tion pendi en la aero. Eble ĝi signifis, ke ri liberigos min. Eble ĝi signifis, ke ri ĵetos min en truon kaj forgesos, ke mi iam ekzistis.

“Kaj?” mi diris finfine.

“Kaj mi volas impresigi al vi denove, ke ni tre seriozas pri ĉi tio. Nia lando spertis la plej severan atakon iam faritan sur ĝia nacia teritorio. Kiom da 11-aj de septembro ni suferu, laŭ vi, ĝis vi pretos helpi nin? La detaloj de nia esplorado estas sekretaj. Ni hezitos ĉe nenio en niaj penoj konduki la farintojn de tiuj abomenaj krimoj al la justico. Ĉu vi komprenas tion?”

“Jes”, mi murmuris.

“Ni sendos vin hejmen hodiaŭ, sed vi estas homo markita. Ni ne trovis vin nesuspektinda; ni ellasas vin, nur ĉar ni finis pridemandi vin por nun. Sed ekde nun, vi apartenas al ni. Ni observos vin. Ni atendos, ĝis vi mispaŝos. Ĉu vi komprenas, ke ni povas observi vin de proksime, la tutan tempon?”

“Jes”, mi murmuris.

“Bone. Vi neniam parolos pri tio, kio okazis ĉi tie, al iu ajn, iam ajn. Ĉi tio estas afero de la nacia sekureco. Ĉu vi scias, ke la mortopuno ankoraŭ validas por perfido en tempo de milito?”

“Jes”, mi murmuris.

“Brava infano”, ri ronronis. “Jen kelkaj paperoj, kiujn vi subskribu.” Ri puŝis la stakon da paperoj trans la tablon al mi. Etaj glunotetoj kun la presita teksto SUBSKRIBU ĈI TIE estis fiksitaj dise tra ili. Gardisto malŝlosis miajn mankatenojn.

Mi foliumis tra la paperoj, kaj miaj okuloj larmis, kaj mia kapo turniĝis. Mi ne povis kompreni ilin. Mi klopodis malĉifri la juristan ĵargonon. Ŝajnis, ke mi subskribu deklaron, ke mi estis laŭvole tenata kaj submetiĝis al laŭvola pridemandado, propravole.

“Kio okazos, se mi ne subskribos ĉi tion?” mi diris.

Ri forkaptis de mi la paperojn kaj faris denove tiun forskuan geston. La gardistoj ektiris min sur la piedojn.

“Atendu!” mi kriis. “Mi petas! Mi subskribos!” Ili trenis min ĝis la pordo. Mi vidis nenion krom tiu pordo, pensis pri nenio krom tio, ke ĝi fermiĝos post mi.

Mi perdis la sinregon. Mi ekploris. Mi petegis, ke oni permesu al mi subskribi la paperojn. Mi tiel proksimiĝis al libereco, kaj ĝi forkaptiĝis de mi. Tio igis min preta fari ion ajn. Mi ne povas nombri la okazojn, en kiuj mi aŭdis iun diri: “Ho, mi preferus morti ol fari tion aŭ jenon” – mi mem diris tion foje. Sed jen la unua okazo, en kiu mi komprenis, kion tio vere signifas. Mi pli volonte mortus ol reirus al mia ĉelo.

Mi petegis, dum ili fortrenis min en la koridoron. Mi diris al ili, ke mi subskribos ion ajn.

Ri vokis al la gardistoj, kaj ili haltis. Ili reportis min. Ili sidigis min. Unu el ili metis la skribilon en mian manon.

Kompreneble mi subskribis, kaj subskribis, kaj subskribis.

* * *

Miaj ĝinzo kaj T-ĉemizo retroviĝis en mia ĉelo, lavitaj kaj falditaj. Ili odoris je lesivo. Mi surmetis ilin kaj lavis mian vizaĝon kaj sidis sur la liteto, rigardante al la muro. Ili forprenis de mi jam ĉion. Unue mian privatecon, kaj poste mian dignon. Mi estis preta subskribi ion ajn. Mi subskribus konfeson, ke mi murdis Abraham Lincoln.

Mi volis plori, sed miaj okuloj estis kvazaŭ sekiĝintaj, la larmoj elĉerpitaj.

Ili prenis min denove. Gardisto proksimiĝis kun sako, kiel la sako, kiun ili metis sur mian kapon, kiam ili kaptis nin, kiam ajn tio okazis, antaŭ tagoj, antaŭ semajnoj.

La sako kovris mian kapon kaj striktiĝis ĉirkaŭ mia kolo. Mi troviĝis en plena mallumo, kaj la aero estis sufoka kaj malfreŝa. Oni levis min sur la piedojn kaj marŝigis min laŭ koridoroj, supren laŭ ŝtuparoj, sur gruzo. Supren laŭ ŝarĝdeklivo. Sur la ŝtala ferdeko de ŝipo. Miaj manoj estis katenitaj malantaŭ mi, fiksitaj al ferstango. Mi genuis sur la ferdeko kaj aŭskultis la pulsadon de la dizelaj motoroj.

La ŝipo moviĝis. Nuanco de sala aero penetris la sakon. Pluvetis, kaj miaj vestoj peziĝis pro la akvo. Mi estis ekstere, eĉ se mia kapo troviĝis en sako. Mi estis ekstere, en la mondo, momentojn for de libereco.

Ili venis por mi kaj forkondukis min el la ŝipo kaj trans malebenan grundon. Supren laŭ tri metalaj ŝtupoj. Oni malkatenis miajn manradikojn. Oni forigis la sakon.

Mi retroviĝis en la kamiono. La ino kun severa harfasono estis tie, ĉe la eta skribotablo, kie ri sidis antaŭe. Ri kunhavis zipsaketon, kaj en ĝi troviĝis mia telefono kaj aliaj aparatetoj, mia monujo kaj la moneroj el miaj poŝoj. Ri transdonis ilin al mi senvorte.

Mi plenigis la poŝojn. Tio sentiĝis tiel strange rehavi ĉion en la kutimaj lokoj, porti la kutimajn vestojn. Ekster la malantaŭaj pordoj de la kamiono mi aŭdis la kutimajn sonojn de mia kutima urbego.

Gardisto transdonis al mi mian dorsosakon. La ino etendis al mi la manon. Mi nur rigardis ĝin. Ri reprenis ĝin kaj ridetis ironie. Poste ri mimis zipi la lipojn, montris al mi, kaj malfermis la pordon.

Ekstere estis taglumo, griza kaj pluveta. Mi rigardis laŭ flankstrateto al aŭtoj kaj kamionoj kaj motorcikloj, kiuj rapidegis laŭ la strato. Mi staris fascinite sur la supra ŝtupo de la kamiono, rigardante liberecon.

Miaj genuoj ektremis. Mi sciis nun, ke ili ludas per mi denove. Post sekundo la gardistoj kaptos min kaj entrenos min denove, la sako reiros sur mian kapon, kaj mi retroviĝos sur la ŝipo kaj resendiĝos al la malliberejo, al la senfinaj, nerespondeblaj demandoj. Mi apenaŭ ne ŝovis pugnon en mian buŝon.

Kaj jen mi devigis min paŝi suben unu ŝtupon. Ankoraŭ unu ŝtupon. La lastan ŝtupon. Miaj sportoŝuoj dispremis la rubaĵon kuŝantan sur la strateto: rompitan vitron, nadlon, gruzon. Mi faris unu paŝon antaŭen. Ankoraŭ unu. Mi atingis la finon de la strateto kaj elpaŝis sur la trotuaron.

Neniu ekkaptis min.

Mi estis libera.

Tiam fortaj brakoj ĵetiĝis ĉirkaŭ min. Mi preskaŭ ekploris.

Ĉapitro 5

Sed la brakoj estis de Van, kaj ri ja ploris, kaj brakumis min tiel forte, ke mi apenaŭ povis spiri. Sed tio ne gravis. Mi brakumis ankaŭ rin, kun la vizaĝo premita en riajn harojn.

“Vi vivas!” ri diris.

“Mi vivas”, mi sukcesis diri.

Fine ri ellasis min, kaj alia brakoparo ĉirkaŭvolvis min. Jen Jolu! Jen ili ambaŭ. Ri flustris, “Vi estas sekura, amiko”, en mian orelon kaj brakumis min eĉ pli forte ol Vanessa.

Kiam ri ellasis min, mi ĉirkaŭrigardis. “Kie estas Darryl?” mi demandis.

Ili ambaŭ rigardis unu la alian. “Eble ri estas ankoraŭ en la kamiono”, diris Jolu.

Ni turnis nin kaj rigardis la kamionon ĉe la fino de la strateto. Ĝi estis blanka kun 18 radoj, sen distingaj karakterizaĵoj. Iu jam entiris la etan faldoŝtuparon. La malantaŭaj lumoj ruĝis, kaj la kamiono ruliĝis malantaŭen al ni, ellasante ritman ip’, ip’, ip’.

“Atendu!” mi kriis, dum ĝi rapidiĝis al ni. “Atendu! Kio pri Darryl?” La kamiono proksimiĝis. Mi plu kriadis. “Kio pri Darryl?”

Jolu kaj Vanessa tenis min je po unu brako kaj fortiris min. Mi luktis kontraŭ ili, kriante. La kamiono retroiris el la fino de la strateto en la straton, direktis sin alvale kaj forveturis. Mi provis postkuri ĝin, sed Van kaj Jolu ne ellasis min.

Mi sidiĝis sur la trotuaro, brakumis miajn genuojn kaj ekploris. Mi ploris kaj ploris kaj ploris, per laŭtaj plorĝemoj tiel, kiel mi ne ploris, de kiam mi estis infaneto. La plorado ne volis ĉesi. Mi ne povis ĉesi skuiĝi.

Vanessa kaj Jolu helpis min stariĝi kaj movis min iomete laŭ la strato. Tie estis municipa bushaltejo kun benko, kaj ili sidigis min sur ĝin. Ankaŭ ili ambaŭ ploris, kaj ni tenadis nin dum iom da tempo, kaj mi sciis, ke ni ploris pro Darryl, kiun neniu el ni atendis iam revidi.

* * *

Ni troviĝis norde de Ĉinurbo, tie, kie ĝi komencas ŝanĝiĝi en Nordan Plaĝon, kvartalon kun aro da neonaj striptizejoj kaj la legenda kontraŭkultura librovendejo City Lights, kie fondiĝis la bitnika poezia movado en la 1950-aj jaroj.

Mi bone konis ĉi tiun urboparton. Tie troviĝis la plej ŝatata itala restoracio de miaj gepatroj. Ili ŝatis veturigi min ĉi tien por grandaj teleroj da linguine kaj montegoj da itala glaciaĵo kun glaceigitaj figoj kaj hirtige fortaj etaj espresoj poste.

Nun ĝi estis alia loko – loko, en kiu mi gustumis liberecon la unuan fojon de tempo, kiu sentiĝis kiel eterno.

Ni traserĉis niajn poŝojn kaj trovis sufiĉe da mono por preni tablon ĉe unu el la italaj restoracioj, ekstere sur la trotuaro, sub tolmarkezo. La beleta kelnerino ekbruligis gashejtilon per kradrosta fajrilo, notis niajn mendojn kaj reeniris. La sento, ke mi donas ordonojn, regas mian destinon, estis la plej mirinda afero, kiun mi iam spertis.

“Kiel longe ni estis tie?” mi demandis.

“Ses tagojn”, diris Vanessa.

“Mi kalkulis kvin”, diris Jolu.

“Mi ne nombris.”

“Kion ili faris al vi?” diris Vanessa. Mi ne volis paroli pri ĝi, sed ili ambaŭ rigardis min. Komencinte, mi ne povis halti. Mi diris al ili ĉion, eĉ ke mi devis pisi en la pantalono, kaj ili aŭskultis ĉion en silento. Mi paŭzis, kiam la kelnerino liveris niajn trinkaĵojn, kaj atendis, ĝis ri foriris el aŭdodistanco, por fini la rakonton. Dum la rakontado, la aferoj kvazaŭ retiriĝis en distancon. Ĉe la fino mi ne plu sciis, ĉu mi ornamas la veron, aŭ ĉu mi ŝajnigas ĉion malpli malbona. Miaj memoroj naĝis kiel fiŝetoj, kiujn mi provis ekkapti, sed kelkfoje ili tordiĝis el mia mano.

Jolu skuis la kapon. “Ili severis al vi, homo”, ri diris. Ri rakontis al ni pri sia restado tie. Ili pridemandis rin, ĉefe pri mi, kaj ri konstante diradis al ili la veron, restante ĉe simpla rakontado de la faktoj pri tiu tago kaj pri nia amikeco. Ili devigis rin ripetadi ĉion ree kaj ree, sed ili ne faris kun ri mensoludojn, kiel ili faris kun mi. Ri manĝis siajn manĝojn en manĝejo kun aro da aliaj homoj, kaj pasigis tempon en televida ĉambro, kie oni spektis la plej sukcesajn filmojn de la antaŭa jaro DVD-e.

La rakonto de Vanessa nur iomete diferencis. Post kiam ri kolerigis ilin, parolante al mi, ili forprenis riajn vestojn kaj devigis rin porti oranĝan malliberulan supertuton. Ili lasis rin sola en ria ĉelo dum du tagoj, sed ri ricevis regulajn manĝojn. Plejparte estis same kiel ĉe Jolu: la samaj demandoj, ripetataj ree kaj ree.

“Ili vere malamis vin”, diris Jolu. “Ili vere suferigis vin. Kial?”

Mi ne povis imagi, kial. Sed tiam mi rememoris.

Vi povas helpi, aŭ vi povas tre, tre bedaŭri.

“Ĉar mi rifuzis malŝlosi por ili mian telefonon, en tiu unua nokto. Jen kial ili elektis min.” Mi apenaŭ povis kredi tion, sed troviĝis neniu alia klarigo. Pro pura venĝemo. Mia menso ŝanceliĝis ĉe tiu penso. Ili faris ĉion nur por puni min, ĉar mi defiis ilian aŭtoritaton.

Antaŭe mi timis. Nun mi koleris. “Tiuj fiuloj”, mi diris mallaŭte. “Ili faris tion por venĝi, ĉar mi malrespektis ilin.”

Jolu blasfemis, kaj Vanessa ekvortis en la korea, kion ri faris, nur kiam ri ege koleris.

“Mi rebatos al ili”, mi flustris, fiksrigardante mian trinkaĵon. “Mi rebatos al ili.”

Jolu skuis la kapon. “Vi ne povas, sciu. Vi ne povas kontraŭbatali tion.”

* * *

Neniu el ni tre volis tiam paroli pri venĝo. Anstataŭe ni parolis pri tio, kion ni faros tuj. Ni devis iri hejmen. La akumulatoroj de niaj telefonoj jam malpleniĝis, kaj de jaroj ĉi tiu kvartalo ne plu havis strattelefonojn. Ni devis nur iri hejmen. Mi eĉ pripensis uzi taksion, sed ne estis inter ni sufiĉe da mono por ebligi tion.

Do ni ekmarŝis. Ĉe la angulo ni ŝovis kelkajn kvarondolarojn en gazetskatolon de la San-Franciska Kroniko kaj haltis por legi la unuan sekcion. Pasis jam kvin tagoj de la eksplodo de la bomboj, sed la afero ankoraŭ kovris la unuan paĝon.

La ino kun severa harfasono parolis pri tio, ke “la ponto” eksplodis, kaj mi supozis, simple, ke ri parolis pri la Ponto de la Ora Pordego, sed mi malpravis. La teroristoj eksplodigis la Golfan Ponton.

“Kial damne ili volis eksplodigi la Golfan Ponton?” mi diris. “La Ora Pordego estas la ponto sur ĉiuj poŝtkartoj.” Eĉ se vi neniam estis en San-Francisko, verŝajne vi scias, kiel aspektas la Ora Pordego: ĝi estas tiu granda oranĝa pendoponto, kiu dramece etendiĝas de la malnova armea bazo Presidio ĝis Sausalito, kie troviĝas ĉiuj beletaj vinregionaj urbetoj kun siaj vendejoj de parfumitaj kandeloj kaj artgalerioj. Ĝi estas damne pitoreska, kaj praktike ĝi estas la simbolo de la ŝtato Kalifornio. Se vi irus al la aventura parko Disneyland California, vi trovus tie kopion de ĝi, tuj post la pordegoj, kun unurela fervojo, kiu transiras ĝin.

Do kompreneble mi supozis, se oni eksplodigus ponton en San-Francisko, ke jen la ponto, kiun oni eksplodigus.

“Verŝajne ili fortimiĝis pro ĉiuj kameraoj kaj simile”, diris Jolu. “La Nacia Gvardio konstante kontrolas aŭtojn ĉe ambaŭ finoj, kaj laŭ la tuta longo estas tiuj memmortigulaj bariloj kaj alia rubaĵo.” Homoj desaltadas de la Ora Pordego, de kiam ĝi malfermiĝis en 1937 – oni ĉesis nombri post la mila memmortigo en 1995.

“Jes”, diris Vanessa. “Cetere, la Golfa Ponto efektive kondukas ien.” La Golfa Ponto kondukas de la financa kvartalo de San-Francisko ĝis Oakland, kaj tiel al Berklio kaj la urbetoj de la Orienta Golfo, hejmo por multaj homoj, kiuj vivas kaj laboras en la urbego. Jen unu el malmultaj partoj de la Golfa Regiono, kie normala homo povas akiri domon sufiĉe grandan por sin vere etendi, kaj tie estas ankaŭ la universitato kaj multe da malpeza industrio. Ankaŭ BART iras sub la Golfo kaj ligas la du urbojn, sed la Golfa Ponto ricevas la plej multan trafikon. La Ora Pordego estas bela ponto por turisto aŭ riĉa emerito loĝanta en la vinregiono, sed ĝi estas ĉefe ornama. La Golfa Ponto estas – estis – la tirĉevala ponto de San-Francisko.

Mi pripensis dum momento. “Vi pravas, homoj”, mi diris. “Sed mi ne pensas, ke jen ĉio. Ni konstante parolas, kvazaŭ teroristoj atakus famajn aferojn, ĉar ili malamas famajn aferojn. Teroristoj ne malamas famajn aferojn aŭ pontojn aŭ aviadilojn. Ili nur volas krei ĥaoson kaj timigi homojn. Fari teroron. Do kompreneble ili celis la Golfan Ponton, kiam la Ora Pordego ricevis ĉiujn kameraojn – kiam aviadiloj ricevis ĉiujn metaldetektilojn kaj iksradiajn aparatojn.” Mi pripensis ankoraŭ iomete, senesprime rigardante la aŭtojn, kiuj ruliĝis laŭ la strato, la homojn, kiuj marŝis laŭ la trotuaroj, la tutan urbon, kiu ĉirkaŭis min. “Teroristoj ne malamas aviadilojn aŭ pontojn. Ili amas teroron.” Estis tiel evidente, ke mi apenaŭ kredis, ke mi neniam antaŭe pensis pri tio. Mi supozas, ke esti traktata kiel teroristo dum kelkaj tagoj sufiĉis por pliklarigi mian pensadon.

La aliaj du fiksrigardis min. “Mi pravas, ĉu ne? Ĉi tiu tuta merdo, ĉiuj iksradioj kaj kontrolado de identigiloj, estas tute senutila, ĉu ne?”

Ili malrapide kapjesis.

“Pli mal- ol sen-utila”, mi diris, kun la voĉo altiĝanta kaj raŭkiĝanta. “Ĉar tio finiĝis kun ni en malliberejo, kaj Darryl …” Mi ne pensis pri Darryl, de kiam ni sidiĝis, kaj nun tio revenis al mi: mia amiko, kiu mankis, malaperinta. Mi ĉesis paroli kaj muelis la dentojn.

“Ni devas rakonti al niaj gepatroj”, diris Jolu.

“Ni dungu juriston”, diris Vanessa.

Mi pripensis, kiel mi rakontus mian historion. Kiel mi dirus al la mondo, kio okazis al mi. Pri la filmetoj, kiuj certe aperus, pri mi ploranta, reduktita al kaŭranta besto.

“Ni ne povas diri al ili ion ajn”, mi diris, sen pripensoj.

“Kion vi celas?” diris Van.

“Ni ne povas diri al ili ion ajn”, mi ripetis. “Vi aŭdis rin. Se ni parolos, ili revenos por kapti nin. Ili faros al ni, kion ili faris al Darryl.”

“Vi ŝercas”, diris Jolu. “Vi volas, ke ni …”

“Mi volas, ke ni kontraŭbatalu”, mi diris. “Mi volas resti libera, por ke mi povu fari tion. Se ni eliros kaj babilaĉos, ili nur diros, ke ni estas buboj, kiuj inventas aferojn. Ni eĉ ne scias, kie ni estis tenataj! Neniu kredos nin. Poste, unu tagon, ili venos kapti nin.

“Mi diros al miaj gepatroj, ke mi estis en unu el tiuj tendaroj ĉe la alia flanko de la Golfo. Mi transiris por renkonti vin, kaj ni izoliĝis tie, kaj povis elveni nur hodiaŭ. Oni skribis en la gazeto, ke homoj ankoraŭ vagadas hejmen de tie.”

“Mi ne povas fari tion”, diris Vanessa. “Post ĉio, kion ili faris al vi, kiel vi povas eĉ pripensi fari tion?”

“Tio okazis al mi, jen la ĉefa afero. Temas pri mi kaj ili, nun. Mi venkos ilin. Mi trovos Darryl. Mi ne akceptos ĉi tion pasive. Tamen, se niaj gepatroj implikiĝos, jen la fino por ni. Neniu kredos nin, kaj neniu interesiĝos. Se ni faros miamaniere, homoj ja interesiĝos.”

“Kio estas via maniero?” diris Jolu. “Kio estas via plano?”

“Mi ankoraŭ ne scias”, mi konfesis. “Donu al mi tempon ĝis morgaŭ matene, tiom da tempo, almenaŭ.” Mi sciis, ke konservinte la sekreton dum unu tago, ili devos konservi ĝin por ĉiam. Niaj gepatroj eĉ pli skeptikus, se ni subite “rememorus”, ke ni estis tenataj en sekreta malliberejo anstataŭ esti zorgataj en rifuĝejo.

Van kaj Jolu rigardis unu la alian.

“Mi petas nur ŝancon”, mi diris. “Ni ellaboros la rakonton survoje, netigos ĝin. Donu al mi unu tagon, nur unu tagon.”

La aliaj du kapjesis malgaje, kaj ni ekiris alvale, direktante nin hejmen. Mi loĝis sur Potrero-Monteto, Vanessa loĝis en la Norda Misio, kaj Jolu loĝis en la Valo de Noe – tri frape malsamaj kvartaloj situantaj nur kelkajn minutojn piede unu de alia.

Ni flankeniris en Market Street kaj ekhaltis. La strato estis barikadita ĉe ĉiu angulo, kun la transirantaj stratoj reduktitaj ĝis unu sola koridoro, kaj parkumitaj laŭ la tuta longo de Market Street estis grandaj, 18-radaj kamionoj sen distingaj karakterizaĵoj, kiel tiu, kiu portis nin, kun kovritaj kapoj, for de la dokoj ĝis Ĉinurbo.

Ĉiu el ili havis tri ŝtalajn ŝtupojn, kiuj kondukis suben de la malantaŭo, kaj ili zumis pro trairado, dum soldatoj, homoj en kompletoj kaj policanoj en- kaj el-iradis. La kompletuloj portis etajn insignojn sur la roversoj, kaj la soldatoj skanis ilin, dum ili en- kaj el-iris – sendrataj rajtigaj insignoj. Dum ni iris preter unu, mi rigardis ĝin kaj vidis la konatan emblemon: Departemento de Hejmlanda Sekureco. La soldato vidis min rigardi kaj rerigardis al mi, furioze.

Mi komprenis, kion ri celis, kaj pluiris. Mi disiĝis de la bando en Van-Ness-Avenuo. Ni tenadis unu la alian kaj ploris kaj promesis telefoni unu la alian.

Por marŝi reen al Potrero-Monteto estas facila vojo kaj malfacila vojo, el kiuj la dua kondukas onin trans kelkajn el la plej krutaj montetoj en la urbo, kiajn oni vidas en aŭtoĉasado en agadofilmoj, kun aŭtoj, kiuj deteriĝas, flugante super la zenito. Mi ĉiam sekvas la malfacilan vojon hejmen. Ĉio estas loĝataj stratoj, kun la malnovaj viktorianaj domoj nomataj “farbitaj damoj” pro sia puca, komplika farbostilo, kaj antaŭaj ĝardenoj kun bonodoraj floroj kaj altaj herboj. Domkatoj fiksrigardas onin el heĝoj, kaj preskaŭ tute mankas senhejmuloj.

Estis tiel trankvile sur tiuj stratoj, ke tio bedaŭrigis min, ke mi ne sekvis la alian vojon, tra la Misio, kiu estas … tumulta estas verŝajne la plej ĝusta vorto. Laŭta kaj vibra. Multe da malpacaj ebriuloj kaj koleraj kokainuloj kaj senkonsciaj heroinuloj, kaj ankaŭ multe da familioj kun beboĉaroj, maljunaj inoj babilantaj sur peronoj, malaltrajdantoj en bum-aŭtoj veturantaj “tumpa-tumpa-tumpa” laŭ la stratoj. Tie vidiĝas ŝikuloj kaj malgajaj emoaj artstudentoj kaj eĉ kelkaj punkuloj de la malnova skolo, maljunuloj kun ventroj elŝvelantaj sub ĉemizoj de Dead Kennedys. Ankaŭ transvestoreĝinoj, koleraj bandanoj, grafitiartistoj, kaj perpleksaj burĝigistoj klopodantaj ne esti mortigataj, dum iliaj proprietaĵinvestoj maturiĝas.

Mi iris supren sur Kapro-Monteton kaj preterpasis Goat Hill Pizza, kio pensigis min pri la malliberejo, en kiu mi estis tenata, kaj mi devis sidi sur la benko antaŭ la restoracio, ĝis miaj tremoj forpasis. Tiam mi rimarkis la kamionon, kiu atendis iom almonte de mi, 18-rada sen distingaj karakterizaĵoj, kun tri metalaj ŝtupoj ĉe la malantaŭo. Mi ekstaris kaj ekiris. Mi sentis la okulojn rigardi min el ĉiuj direktoj.

Mi rapidis laŭ la resto de la vojo hejmen. Mi ne rigardis la farbitajn damojn aŭ la ĝardenojn aŭ la domkatojn. Mi direktis la okulojn suben.

Ambaŭ aŭtoj de miaj gepatroj troviĝis sur la pavimo, kvankam estis la mezo de la tago. Kompreneble. Paĉjo laboras en la Orienta Golfo, do ri devus resti hejme, dum oni laboras pri la ponto. Panjo … nu, kiu sciis, kial ri estis hejme.

Ili estis hejme por mi.

Eĉ antaŭ ol mi finis malŝlosi la pordon, iu ektiris ĝin el mia mano kaj ĵetmalfermis ĝin. Jen ambaŭ miaj gepatroj, aspektante grize kaj marasme, fiksrigardante min per elstarantaj okuloj. Ni staris tie dum momento kiel en vivanta bildo, kaj tiam ili kuris antaŭen kaj tiris min en la domon, preskaŭ stumbligante min. Ili ambaŭ parolis tiel laŭte kaj rapide, ke mi aŭdis nur senvortan, muĝan babilaĵon, kaj ili ambaŭ brakumis min kaj ploris, kaj ankaŭ mi ploris, kaj ni nur staris tie en la eta vestiblo, plorante kaj parolante per preskaŭ-vortoj, ĝis niaj fortoj elĉerpiĝis kaj ni iris en la kuirejon.

Mi faris, kion mi ĉiam faris, kiam mi venis hejmen: mi prenis glason da akvo el la filtrilo de la fridujo kaj elfosis du keksojn el la “keksobarelo”, kiun la fratino de Panjo sendis al ni de Britio. La normaleco de ĉi tio ĉesigis la marteladon de mia koro, tiel ke mia koro rekaptis la ritmon de mia cerbo, kaj baldaŭ ni ĉiuj sidis ĉe la tablo.

“Kie vi estis?” ili ambaŭ diris, pli-malpli unisone.

Mi jam pripensis tion survoje hejmen. “Mi kaptiĝis”, mi diris. “En Oakland. Mi estis tie kun kelkaj amikoj, farante projekton, kaj ni ĉiuj enkvaranteniĝis.”

“Dum kvin tagoj?”

“Jes”, mi diris. “Jes. Estis vere fie.” Mi legis pri la kvarantenoj en la Kroniko, kaj mi kopiis senhonte el la citaĵoj, kiujn oni publikigis. “Jes. Ĉiuj, kiuj kaptiĝis en la nubo. Ili pensis, ke ni estis atakitaj per ia supermikrobo, kaj ili pakis nin en kontenerojn en la haveno, kiel sardinojn. Estis vere varme kaj humide. Kaj ne multaj manĝaĵoj, cetere.”

“Kristo”, diris Paĉjo, kun la manoj pugniĝantaj sur la tablo. Paĉjo instruas en Berklio tri tagojn semajne, laborante kun kelkaj diplomitaj studentoj en la bibliotekscienca programo. Dum la cetera tempo ri konsultiĝas por klientoj en la urbo kaj laŭ la Duoninsulo: retfirmaoj de la tria ondo, kiuj faras diversajn aferojn per arkivoj. Ri estas mildmaniera bibliotekisto laŭ sia profesio, sed ri estis vera radikalulo en la sesdekaj jaroj kaj luktis iomete en la lernejo. Mi jam vidis rin freneziĝi pro kolero de tempo al tempo – mi eĉ kolerigis rin tiel de tempo al tempo – kaj ri povis serioze perdi la sinregon, kiam ri Hulk-iĝas. Iam ri ĵetis pendoloframon de IKEA trans la tutan gazonon de mia aviĉo, kiam ĝi disfalis la kvindekan fojon, dum ri kunmetis ĝin.

“Barbaroj”, diris Panjo. Ri vivas en Usono, de kiam ri estis dekkelkjarulo, sed ri ankoraŭ iĝas tute brita, kiam ri renkontas usonajn policanojn, sanprizorgadon, flughavenan sekurecon aŭ senhejmecon. Tiam ria vorto estas “barbaroj”, kaj ria brita parolmaniero revenas forte. Ni dufoje estis en Londono por viziti rian familion, kaj mi ne povas diri, ke ĝi ŝajnis pli civilizita ol San-Francisko. Nur pli kunpremita.

“Sed ili ellasis nin kaj transpramis nin hodiaŭ.” Mi improvizis nun.

“Ĉu vi estas vundita?” diris Panjo. “Malsata?”

“Ĉu dormema?”

“Jes, iomete el ĉio. Ankaŭ Terna, Timema, Ventkapa kaj Dok’.” Ni havis familian tradicion de ŝercoj pri la Sep Malgrandeguloj. Ili ambaŭ ridetis iom, sed iliaj okuloj estis ankoraŭ malsekaj. Mi suferis pro ili. Ili devis esti preskaŭ freneziĝintaj pro zorgado. Mi ĝojis pro la ŝanco ŝanĝi la temon. “Mi tute ŝatus manĝi.”

“Mi mendos picon de Goat Hill”, diris Paĉjo.

“Ne, ne tion”, mi diris. Ili ambaŭ rigardis min, kvazaŭ antenoj burĝonis sur mia kapo. Normale mi fervoras pri Goat Hill Pizza – en la senco, ke normale mi manĝas ĝin kiel orfiŝo siajn manĝaĵon, englutante ĝin, ĝis ĝi elĉerpiĝas, aŭ mi krevas. Mi klopodis rideti. “Mi ne emas je pico nun”, mi diris, lame. “Ni mendu kareaĵon, ĉu bone?” Dank’ al la ĉielo, ke San-Francisko estas la monda centro de forporteblaj manĝoj.

Panjo iris al la tirkesto de forportejaj menuoj (pli da normaleco, kiu sentiĝis kiel glaso da akvo sur seka, dolora gorĝo) kaj trafoliumis ilin. Ni pasigis kelkajn distrajn minutojn, trastudante la menuon de la halala pakistana ejo en Valencia Strato. Mi decidis pri miksita tandura kradrostaĵo kaj spinacokaĉo kun bienista fromaĝo, salita mango-lasio (multe pli bona, ol ĝi sonas) kaj etaj frititaj pastaĵoj en sukersiropo.

Kiam la manĝaĵoj estis menditaj, la demandado rekomenciĝis. Ili aŭdis de la familioj de Van, Jolu kaj Darryl (kompreneble) kaj provis raporti nin kiel malaperintajn. La polico akceptis nomojn, sed estis tiom da “delokitoj”, ke oni rifuzis malfermi dosieron pri iu, kiu ne estis malaperinta jam sep tagojn.

Dume milionoj da ĉu-vi-vidis-servoj ekaperis en la reto. Kelkaj el ili estis malnovaj MySpace-klonoj, kies mono elĉerpiĝis kaj kiuj vidis novan vivŝancon pro la tuta atento. Ja kelkaj riskokapitalistoj havis malaperintajn familianojn en la Golfa Regiono. Se oni retrovus ilin, eble la servoj altirus iom da pliaj investoj. Mi prenis la tekokomputilon de Paĉjo kaj trarigardis ilin. Ili estis plenegaj de reklamoj, kompreneble, kaj bildoj de malaperintoj, ĉefe fotoj de diplomiĝaj ceremonioj, geedziĝoj kaj tiaj aferoj. Estis iom vampire.

Mi trovis mian foton kaj vidis, ke ĝi estis ligita al tiuj de Van, Jolu kaj Darryl. Estis eta formularo por marki homojn kiel retrovitajn kaj alia por skribi notojn pri aliaj malaperintoj. Mi plenigis la kampojn por mi kaj Jolu kaj Van, kaj lasis malplena tiun de Darryl.

“Vi forgesis pri Darryl”, diris Paĉjo. Ri ne tre ŝatis Darryl – iam ri rimarkis, ke du coloj mankis en unu el la boteloj en ria alkoholoŝranko, kaj por mia eterna honto mi kulpigis Darryl. La vero kompreneble estis, ke ni ambaŭ kulpis, klaŭnante, provante vodkon kun kolao dum tuta nokto da komputilaj ludoj.

Ri ne estis kun ni”, mi diris. La mensogo gustis amare en mia buŝo.

“Ho Dio”, diris mia panjo. Ri kunpremis la manojn. “Ni simple supozis, kiam vi revenis hejmen, ke vi ĉiuj estis kune.”

“Ne”, mi diris, kaj la mensogo kreskis. “Ne, ri devis renkonti nin, sed ni neniam renkontiĝis. Ri verŝajne estas nur haltigita en Berklio. Ri planis transveni per BART.”

Panjo eligis ploretan bruon. Paĉjo skuis la kapon kun fermitaj okuloj. “Ĉu vi ne scias pri BART?” ri diris.

Mi kapneis. Mi povis vidi, kien kondukas ĉi tio. Mi sentis, kvazaŭ la tero suprenvenus al mi.

“Ili eksplodigis ĝin”, diris Paĉjo. “La fiuloj eksplodigis ĝin samtempe kun la ponto.”

Tio ne estis sur la unua paĝo de la Kroniko, sed BART-eksplodo sub la akvo ja ne estus tiel pitoreska kiel la bildoj de la ponto pendanta en pecoj kaj ĉifonoj super la Golfo. La BART-tunelo de Embarcadero en San-Francisko ĝis la stacio West Oakland troviĝis sub akvo.

Mi reiris al la komputilo de Paĉjo kaj krozis la novaĵtitolojn. Neniu certis, sed la kadavroj nombris milojn. De la aŭtoj, kiuj falegis 58 metrojn en la maron, ĝis la homoj dronintaj en la trajnoj, la mortokvanto kreskis. Unu raportisto pretendis esti intervjuinta “identecfalsiston”, kiu helpis “dekojn” da homoj forlasi siajn antaŭajn vivojn, simple malaperi post la atakoj, kreante novan identecon, eskapante de malbonaj geedziĝoj, malbonaj ŝuldoj kaj malbonaj vivoj.

Paĉjo havis verajn larmojn en la okuloj, kaj Panjo malkaŝe ploris. Ili ambaŭ brakumis min denove, frapetante min per la manoj, kvazaŭ por certiĝi, ke mi vere estis tie. Ili konstante diradis al mi, ke ili amas min. Mi same diradis al ili, ke mi amas ilin.

Ni larmokule vespermanĝis, kaj Panjo kaj Paĉjo trinkis po du glasojn da vino, kio estis por ili multo. Mi diris al ili, ke mi iĝas dormema, kio estis vera, kaj forvagis al mia ĉambro. Mi ne enlitiĝis, tamen. Mi devis konektiĝi al la reto kaj eltrovi, kio okazas. Mi devis paroli kun Jolu kaj Vanessa. Mi devis eklabori por trovi Darryl.

Mi supreniris al mia ĉambro kaj malfermis la pordon. Mi ne vidis mian malnovan liton de tempo, kiu sentiĝis kiel mil jaroj. Mi kuŝiĝis sur ĝi kaj etendis manon al la apudlita tableto por preni mian tekokomputilon. Ŝajne mi ne plene enmetis la konektilon – la elektran adaptilon necesas ĝuste skueti – tiel ke ĝi malrapide senŝargiĝis, dum mi forestis. Mi rekonektis ĝin kaj donis al ĝi unu aŭ du minutojn por ŝargiĝi antaŭ ol provi ŝalti ĝin denove. Mi profitis la paŭzon por senvestiĝi kaj ĵeti la vestojn en la rubujon – mi volis neniam revidi ilin – kaj surmeti puran kalsonon kaj freŝan T-ĉemizon. La freŝe lavitaj vestoj, rekte el la tirkesto, sentiĝis tiel konataj kaj komfortaj kiel brakumo de la gepatroj.

Mi ŝaltis mian tekokomputilon kaj batis kelkajn kusenojn en lokon malantaŭ mi ĉe la kapo de la lito. Mi ŝovis min reen, malfermis la kovrilon de mia komputilo, kaj lokis ĝin sur miajn femurojn. Ĝi ankoraŭ startis, kaj, damne, tiuj ikonoj ŝtelirantaj trans la ekranon aspektis bone. Ĝi finstartis, kaj tiam ĝi komencis denove avertadi pri manko de potenco. Mi denove kontrolis la nutrokablon kaj skuetis ĝin, kaj la avertoj malaperis. La konektilo vere kadukiĝis.

Fakte, ĝi tiom misis, ke mi ne povis vere fari ion. Ĉiufoje, kiam mi forigis la manon de la kablo, ĝi perdis la kontakton, kaj la komputilo ekplendis pri sia akumulatoro. Mi pli detale ekzamenis ĝin.

La tuta skatolo estis iomete miskunmetita: la junto disiĝis en angula breĉo, kiu komenciĝis mallarĝa kaj larĝiĝis ĉe la malantaŭo.

Kelkfoje oni rigardas iun ekipaĵon, malkovras ion tian, kaj demandas sin, “Ĉu ĉiam estis tiel?” Eble oni neniam rimarkis antaŭe.

Sed ĉe mia tekokomputilo, tio ne eblis. Ĉar vidu, mi konstruis ĝin. Post kiam la Eduka Direktoraro provizis nin ĉiujn per LernoTekoj, miaj gepatroj neniel aĉetus por mi propran komputilon, kvankam la LernoTeko oficiale ne apartenis al mi, kaj mi ne rajtis instali programojn en ĝin aŭ modifi ĝin.

Mi havis iom da ŝparita mono – pagataj taskoj, Kristnaskoj kaj naskiĝtagoj, iom da prudenta eBay-umado. Se kunmeti ĉion, mi havis sufiĉe da mono por aĉeti tute aĉan, kvinjaraĝan komputilon.

Do, anstataŭe, Darryl kaj mi konstruis komputilon. Oni povas aĉeti tekokomputilajn skatolojn, same kiel oni povas aĉeti skatolojn por skribotablaj komputiloj, kvankam ili estas iom pli specialigitaj ol kutimaj personaj komputiloj. Mi jam konstruis kun Darryl kelkajn personajn komputilojn tra la jaroj, traserĉante Craigslist kaj aŭtejajn forvendojn pri partoj kaj mendante aferojn de malmultekostaj tajvanaj vendistoj, kiujn ni trovis en la reto. Mi supozis, ke konstrui tekokomputilon estus la plej bona maniero atingi la potencon, kiun mi deziris, kun la prezo, kiun mi povis pagi.

Por konstrui propran tekokomputilon oni komencas per mendo de “skeleto”: komputilo kun nur iomete da aparataro ene kaj ĉiuj konektiloj bezonataj. La bonaĵo estis: kiam mi finis, mi havis komputilon, kiu pezis tutan duonkilogramon malpli ol la komputilo de Dell, kiun mi konsideris, funkciis pli rapide, kaj kostis trionon de tio, kion mi pagus al Dell. La malbonaĵo: kunmeti tekokomputilon similas al konstrui unu el tiuj ŝipoj en botelo. Temas pri pedantega laboro per tenajletoj kaj lupeoj, klopodante kunmeti ĉion en la etan skatolon. Malkiel ĉe plengranda komputilo – kiu konsistas plejparte el aero – en tekokomputilo ĉiu kuba milimetro da spaco estas rezervita. Ĉiufoje, kiam mi kredis la aferon preta, mi provis ŝraŭbfermi la aferon kaj trovis, ke io malhelpas la skatolon plene fermiĝi, kaj jen mi denove ĉe la desegnotabulo.

Do mi sciis precize, kiel la junto de mia tekokomputilo devus aspekti, kiam ĝi estas fermita, kaj ĝi ne devus aspekti tiel.

Mi tiradis la konektilon tien-reen, sed estis senespere. Neniel mi sukcesus startigi ĝin sen dispecigi ĝin. Mi ĝemis kaj metis ĝin apud la liton. Mi traktos ĝin en la mateno.

* * *

Jen la teorio, ĉiuokaze. Post du horoj mi ankoraŭ fiksrigardis la plafonon, projekciante filmojn en mia kapo pri tio, kion ili faris al mi, kion mi estu farinta: amaso da bedaŭroj kaj “ŝtupara sprito”.

Mi ruliĝis el la lito. Noktomezo jam pasis; mi aŭdis miajn gepatrojn enlitiĝi je la dekunua. Mi ekprenis la tekokomputilon, liberigis spacon sur mia tablo, alfiksis la LED-lampetojn al la frunto de miaj lupeoj, kaj eltiris garnituron de precizaj ŝraŭbturniletoj. Post unu minuto la skatolo estis malfermita, la klavaro forigita, kaj mi rigardis en la internaĵon de mia tekokomputilo. Mi prenis cilindron de kunpremita aero kaj forblovis la polvon, kiun la ventumilo ensuĉis, kaj mi pririgardis la aferon.

Io estis malĝusta. Mi ne povis identigi ĝin, sed ja de monatoj mi ne forprenis la kovrilon de la aparato. Bonŝance, antaŭ longe, kiam mi la trian fojon devis malfermi ĝin kaj lukti por refermi ĝin, mi plisaĝiĝis: mi faris foton de la internaĵo kun ĉio en ĝusta loko. Mi ne estis tute saĝa: unue mi lasis tiun foton sur la disko, kaj kompreneble mi ne povis atingi ĝin, kiam la tekokomputilo estis malkonstruita. Sed poste mi presis ĝin kaj ŝovis ĝin en mian senordan tirkeston de paperoj, la tombejo de mortintaj arboj, en kiu mi gardis ĉiujn garantiokartojn kaj konektografikaĵojn. Mi miksis ilin – ili ŝajnis iel pli senordaj, ol mi memoris – kaj eltiris mian foton. Mi metis ĝin apud la komputilon kaj kvazaŭ malfokusis la okulojn, provante vidi aferojn, kiuj aspektis malĝuste.

Tiam mi ekvidis ĝin. La rubandokablo, kiu ligis la klavaron al la ĉefkarto, ne estis ĝuste konektita. Tio estis strangaĵo. Estis nenia tordo ĉe tiu parto, nenio por formovi ĝin dum normala funkciado. Mi provis repremi ĝin suben kaj trovis, ke la konektilo ne estis nur malbone muntita: io troviĝis inter ĝi kaj la ĉefkarto. Mi eltenajlis ĝin kaj direktis lumon sur ĝin.

Jen io nova en mia klavaro. Ĝi estis eta peco de aparataro, nur unu-du milimetrojn dika, sen markoj. La klavaro estis konektita al ĝi, kaj ĝi estis konektita al la ĉefkarto. Alivorte, ĝi perfekte situis por kapti ĉiun klavopremon, kiun mi faris, tajpante per la komputilo.

Ĝi estis spionilo.

La korbatoj pulsegis en miaj oreloj. Estis mallume kaj silente en la domo, sed tio ne estis komforta mallumo. Tie ekstere estis okuloj, okuloj kaj oreloj, kaj ili rigardis min. Observadis min. La observado, kiun mi alfrontis en la lernejo, sekvis min hejmen, sed ĉi-foje ne nur la Eduka Direktoraro rigardis super mia ŝultro: jen la Departemento de Hejmlanda Sekureco aliĝis.

Mi preskaŭ elprenis la spionilon. Sed tiam mi enkalkulis, ke tiu, kiu enmetis ĝin, scius, ke ĝi forestas. Mi lasis ĝin tie. Naŭzis min fari tion.

Mi ĉirkaŭrigardis pri plia tuŝaĉado. Mi ne povis trovi ion, sed ĉu tio signifas, ke nenio okazis? Iu enrompis en mian ĉambron kaj metis tiun ilon – dismetis mian tekokomputilon kaj rekunmetis ĝin. Estas multaj aliaj manieroj por subaŭskulti komputilon. Neniam mi trovus ĉiujn.

Mi kunmetis la komputilon per sensentaj fingroj. Ĉi-foje la skatolo ne ĝuste klakfermiĝis, sed la nutrokablo restis en sia loko. Mi startigis ĝin kaj metis la fingrojn sur la klavaron, pensante, ke mi ruligu kelkajn diagnozilojn por vidi, kio estas kio.

Sed mi ne povis.

Diable, eble la ĉambro estas subaŭskultata. Eble oni nun rigardas min per kamerao.

Mi jam sentis paranojon, kiam mi venis hejmen. Nun mi timegis. Mi sentis min kiel ree en malliberejo, ree en la pridemanda ĉambro, spurata de iuj, kiuj havis plenan potencon super mi. Tio preskaŭ plorigis min.

Nur unu afero estis farebla.

Mi iris en la banĉambron kaj forprenis la rulon de neceseja papero kaj anstataŭigis ĝin per nova. Bonŝance ĝi estis jam preskaŭ malplena. Mi malvolvis la ceteron de la papero kaj fosis tra mia partoskatolo, ĝis mi trovis etan plastan koverton plenan de helegaj blankaj LED-oj, kiujn mi estis savinta el mortinta biciklolampo. Mi zorge puŝis iliajn dratojn tra la kartona tubo, farante la truojn per pinglo, kaj poste elprenis iom da drato kaj konektis ĉiujn serie per etaj metalaj klipoj. Mi kunvolvis la dratojn en la kablojn por naŭvolta baterio kaj konektis ĝin. Nun mi havis tubon ĉirkaŭitan de ege helaj unudirektaj LED-oj, kaj mi povis teni ĝin ĉe mia okulo kaj trarigardi.

Mi konstruis unu tian en la pasinta jaro kiel projekton por sciencofoiro, kaj estis elĵetita el la foiro, post kiam mi montris, ke estas kaŝitaj kameraoj en duono de la klasĉambroj de la lernejo Chávez. Pinglokapaj kameraoj kostas hodiaŭ malpli ol bona manĝo en restoracio, do ili aperas ĉie. Spionemaj komizoj metas ilin en vestejojn aŭ sunbrunigajn salonojn kaj perversias per la sekretaj registraĵoj de la klientoj – kelkfoje ili nur enretigas ilin. Scii transformi tubon de neceseja papero kaj tri dolarojn da partoj en kameraodetektilon estas nur prudente.

Jen la plej simpla maniero por kapti spionkameraojn. Ili havas tre etajn lensojn, sed ili respegulas lumon fortege. Tio funkcias plej bone en malhela ĉambro: rigardu fikse tra la tubo kaj malrapide skanu ĉiujn murojn kaj aliajn lokojn, en kiuj iu eble metis kameraon, ĝis vi vidas ekbrilon de spegulado. Se la spegulaĵo restas senmova, dum vi ĉirkaŭiras, jen lenso.

Ne estis kamerao en mia ĉambro – almenaŭ ne unu, kiun mi povis detekti. Eble estis sonspioniloj, kompreneble. Aŭ pli bonaj kameraoj. Aŭ tute nenio. Ĉu vi kulpigas min pro la paranojaj sentoj?

Mi amis tiun tekokomputilon. Mi nomis ĝin Salmagundi, kio signifas ion faritan el vicpecoj.

Kiam oni donas nomon al sia tekokomputilo, oni scias, ke oni profunde rilatas al ĝi. Tamen nun mi sentis, ke mi volos neniam plu tuŝi ĝin. Mi volis ĵeti ĝin tra la fenestro. Kiel scii, kion ili faris al ĝi? Kiel scii, kiel oni subaŭskultas ĝin?

Mi metis ĝin en tirkeston kun la kovrilo fermita kaj rigardis la plafonon. Estis malfrue, kaj mi devus esti en la lito. Sed neniel mi povus dormi nun. Mi estis observata. Ĉiu povus esti observata. La mondo estis ŝanĝita por ĉiam.

“Mi trovos manieron rebati”, mi diris. Jen ĵuro: mi sciis tion, kiam mi aŭdis ĝin, kvankam mi neniam antaŭe ĵuris.

Mi ne povis dormi post tio. Kaj cetere, mi ekhavis ideon.

Ie en mia ŝranko estis skatolo en ŝrumpfolio, kiu enhavis unu ankoraŭ sigelitan, freŝe fabrikitan Xbox Universala. Ĉiu Xbox estis vendata je prezo sub ĝia kosto – Mikrosofto profitas, postulante monon de ludofirmaoj por la rajto krei ludojn por Xbox – sed Xbox Universala estis la unua Xbox, kiun Mikrosofto fordonis tute senpage.

Dum la pasinta kristnaska sezono estis kompatinduloj ĉe ĉiu stratangulo vestitaj kiel militistoj el la serio Halo, kiuj disdonis sakojn da tiuj ludomaŝinoj kiel eble plej rapide. Ŝajne tio funkciis: ĉiu diras, ke ili vendis amason da ludoj. Kompreneble estis protektiloj por certigi, ke oni rulu nur ludojn de firmaoj, kiuj aĉetis de Mikrosofto la rajton fari ludon.

Artifikuloj trarompis tiujn protektilojn. La unua Xbox estis trarompita de junulo de MIT, kiu verkis furoran libron pri tio, kaj poste la 360 estis trarompita, kaj la mallongviva Xbox Portebla (kiun ni ĉiuj nomis la “trenebla” – ĝi pezis kilogramon kaj duonon!) estis venkita. La Universala devus esti tute kuglimuna. La lernejanoj, kiuj trarompis ĝin, estis brazilaj linuksuloj, kiuj vivis en favelo – speco de ladurba kvartalaĉo.

Oni neniam subtaksu la rezoluton de infano, kiu riĉas je tempo kaj malriĉas je mono.

Kiam la brazilanoj publikigis sian trarompon, ni ĉiuj frenezumis pri ĝi. Post nelonge estis dekoj da alternativaj mastrumiloj por Xbox Universala. Mia plej ŝatata estis Paranoja Xbox, variaĵo de Paranoja Linukso. Paranoja Linukso estas mastrumilo, kiu supozas, ke ĝia uzanto estas persekutata de la registaro (oni celis per ĝi ribelantojn en Ĉinio kaj Sirio), kaj ĝi faras ĉion, kion ĝi povas, por gardi oniajn komunikaĵojn kaj dokumentojn sekretaj. Ĝi eĉ disĵetas “konfetajn” komunikaĵojn, kiuj devus kaŝi la fakton, ke oni faras ion sekretan. Do, dum oni ricevas politikan mesaĝon unu literon post alia, Paranoja Linukso ŝajnigas, ke ĝi krozas en la reto, plenigas demandarojn kaj flirtas en babilejoj. Dume unu el ĉiuj kvin cent signoj ricevataj estas la vera mesaĝo, nadlo kaŝita en granda fojnamaso.

Mi faris DVD-on de Paranoja Xbox, kiam ĝi unue aperis, sed mi neniam trovis tempon por malpaki la Xbox-aparaton en la ŝranko, trovi televidilon, al kiu mi povus konekti ĝin, kaj tiel plu. Mia ĉambro estas jam sufiĉe plena sen permesi al mikrosofta paneaĵo foruzi valoran laborspacon.

Ĉi-nokte, mi oferos tiun spacon. Mi bezonis ĉirkaŭ dudek minutojn por funkciigi ĝin. Manko de televidilo estis la ĉefa obstaklo, sed fine mi rememoris, ke mi havis etan projekciilon kun normalaj televidaj RCA-konektiloj malantaŭe. Mi konektis ĝin al la Xbox, direktis ĝin al la malantaŭo de la pordo kaj sukcesis instali Paranojan Linukson.

Nun ĉio funkciis, kaj Paranoja Linukso serĉadis aliajn Xbox Universalajn, al kiuj ĝi povas paroli. Ĉiu Xbox Universala havas enkonstruitan sendratan reton por multludista ludado. Oni povas konektiĝi per ĝi al oniaj najbaroj per la sendrata ligo kaj al Interreto, se oni havas sendratan interretan konekton. Mi trovis tri arojn da najbaroj en atingebla distanco. Du el ili havis la Xbox Universalajn konektitajn ankaŭ al Interreto. Paranoja Xbox amis tiun aranĝon: ĝi povis forsuĉi parton de la interretaj konektoj de miaj najbaroj kaj uzi ilin por konektiĝi tra la ludoreto. La najbaroj ne bedaŭrus la perditajn paketojn: ili pagis konstantan kotizon por la interreta konekto, kaj ili ne multe krozis en la reto je la dua matene.

La plej bona flanko de ĉio ĉi estis la sento, kiun ĝi donis: la sento regi la situacion. Mia teknologio laboris por mi, servis min, protektis min. Ĝi ne spionis kontraŭ mi. Jen kial mi amis teknologion: se oni uzas ĝin ĝuste, ĝi donas al oni povon kaj privatecon.

Mia cerbo nun vere kuris, kuris kiel 60 cerboj. Estis multaj motivoj por ruli Paranojan Xbox – la plej bona estis, ke ĉiu ajn povus verki ludon por ĝi. Jam estis adaptaĵo de la imitilo MAME, la Multobla Arkad-Maŝina Enpersonigilo, do oni povis ludi preskaŭ ĉiun ajn ludon iam kreitan, reen en la historio ĝis Pong – ludojn por Apple ][+ kaj ludojn por Colecovision, ludojn por NES kaj Dreamcast, kaj tiel plu.

Eĉ pli bonaj estis la bonegaj multludistaj ludoj kreataj specife por Paranoja Xbox – tute senpagaj ludoj kreataj de entuziasmuloj, ludoj, kiujn ĉiu povis ruli. Kiam oni kunmetis ĉion, oni havis senpagan konzolon plenan de senpagaj ludoj, kiuj povis provizi onin per senpaga aliro al Interreto.

Kaj la plej bona afero – el mia vidpunkto – estis, ke Paranoja Xbox estis paranoja. Ĉiu bito, kiu elsendiĝis, estis ĉifrita ĝisoste. Oni povis observadi la komunikaĵojn laŭplaĉe, sed oni neniam ekscius, kiuj parolas, pri kio ili parolas, aŭ al kiuj ili parolas. Anonima krozado, retpoŝto kaj mesaĝilo. Ĝuste tion mi bezonis.

Ĉio, kio restis farenda, estis konvinki al ĉiuj, kiujn mi konis, ke ankaŭ ili uzu ĝin.

Daŭrigote!


Ĉapitro 1 de la traduko publikiĝis la 24-an de januaro 2020. La provizora plano estas aperigi du novajn ĉapitrojn ĉiuvendrede de la 7-a de februaro ĝis la 10-a de aprilo 2020, sed tiu plano probable ŝanĝiĝos.

Se vi volas diskuti la verkon kaj ĝian tradukon, aliĝu al la dissendolisto “frateto”. La tradukinto mem skribos tie pri kelkaj aspektoj de la traduko.

Se vi volas diskuti seksan egalecon en Esperanto, inkluzive riismon kaj la manieron, en kiu eblas agordi ĉi tiun tradukon, venu al la dissendolisto “riismo”.